Tag: zdrada

MAŁŻEŃSTWO: ZWIEŃCZENIE MIŁOŚCI CZY PUŁAPKA SYSTEMU?! PRAWDA JEST BARDZO NIEWYGODNA!


Małżeństwo

Czy warto brać ślub? Jak to z tymi małżeństwami jest..

Śluby, małżeństwa, wesela.. To temat niezliczonej ilości rozmów i plotek, ale też anegdot, żartów, dowcipów. Najczęściej te anegdoty czy dowcipy powtarzamy tak półgębkiem, tak „na niby”. Niby widzimy, że to wszystko nie gra, że ten model życia się nie sprawdza.. Bo często żartem mówimy to, co jest prawdą, to, czego nie wolno powiedzieć na poważnie, to, co nas porusza i boli.

„Ale przecież to był tylko żart, który widziałem wczoraj na chamsko.pl, czego Ty chcesz, oszołomie? Ja jestem normalny, jestem taki jak wszyscy! I wezmę z moją Karyną ślub, u nas będzie inaczej, zobaczysz!”

Pytanie które zawsze jest na czasie, brzmi: rozejrzyj się wokół siebie i powiedz, ile znasz szczęśliwych małżeństw ze stażem ponad 10 lat? No właśnie. Piszę ten artykuł z perspektywy 32-letniego mężczyzny. Już pokolenie naszych rodziców powtarzało sobie, że u nich będzie inaczej, że nie popełnią tych samych błędów w małżeństwach i w wychowywaniu dzieci. Że z pomocą Lecha „bolesława” Wałęsy obalą komunizm i wprowadzą tu kapitalistyczny raj na Ziemi, krainę mlekiem, miodem i umowami śmieciowymi płynącą.

Coraz więcej ludzi dostrzega tę bardzo ważną prawdę: „Tak, uczono nas tego.. Tylko że to nie działa, to nie spełnia swej roli, a wręcz szkodzi”. To zdanie, ten wniosek jest bardzo ważny, i dotyczy wielu dziedzin i obszarów życia. Nie tylko małżeństwa. Systemy, które trzymały w ryzach społeczeństwa przez poprzednie setki czy nawet tysiące lat, teraz niemal zupełnie nie spełniają swojej roli. Są straszliwie niewydolne i to już widać. Stoimy przed dziejowym wyzwaniem: musimy jako ludzkość wypracować nowe formy organizacji społeczeństw. Bo te stare zwyczajnie nie odpowiadają wyzwaniom XXI wieku.

Bert Hellinger napisał pewną anegdotę o dzieciństwie, młodości i małżeństwie, którą ja trochę zmodyfikuję:

Pierwszy związek w wieku lat -nastu, to pożegnanie z dzieciństwem. Małżeństwo to pożegnanie z młodością. Od tej pory Wasz związek istnieje jako element w strukturze, w maszynie społecznej. Jest pikselem w układance elity, jaką jest społeczeństwo. Z kolei rodzicielstwo to pożegnanie z.. życiem. Oczywiście, takie symboliczne pożegnanie z własnym życiem. Bo teraz liczy się nowe życie – dziecko. I to temu nowemu życiu oddajesz lwią część swojego „życia”. Swoich zarobków, energii i czasu. Nie jesteś już poetą życia, ani nawet nie jesteś kochankiem swojej dziewczyny. Jesteś zapracowanym po uszy rodzicem, z masą obowiązków, zobowiązań, rachunków..

Ja posłużę się własną anegdotą. Otóż masz znajomego, który skończył zawodówkę, ma fach w ręku i własną firmę remontową. Człowiek słowny, uczciwy, taki „do rany przyłóż”. Potrzebujesz zrobić pilny remont, więc idziesz do niego. Dogadujecie się przy wódeczce. Nie podpisujecie umowy, bo i po co? Dajesz mu te 5 kafli do ręki przed rozpoczęciem prac, bo on potrzebuje coś pilnie kupić do swojego mieszkania. Po trzech czy czterech tygodniach, zgodnie z umową, masz pięknie odjebaną chatę. Remont na piątkę z plusem.

Tymczasem wyobraź sobie inną sytuację. Chcesz do takiego remontu wynająć jakichś nieznanych ludzi z miasta. Czy dasz im całą kasę przed rozpoczęciem prac? No nie ma mowy, popierdoliło Cię? No i jeśli to dość poważny remont, czy pozwolisz im działać bez spisanej umowy na piśmie, choćby co do kosztów? Raczej podpiszesz umowę.

Małżeństwo stworzono po to by system trwał

Tak samo jest z małżeństwem. Definicja małżeństwa to „umowa cywilno-prawna między dwojgiem partnerów, legalizująca ich związek.” I na tym mógłbym ten artykuł zakończyć, bo sprawa niby jest jasna. Umowy pojawiają się tam, gdzie jedna strona drugiej nie ufa. A jeśli nie ufa – to wtedy wkracza aparat administracyjno-prawny państwa w postaci umowy. A umowa określa obowiązki jak i korzyści dla jednej i drugiej strony, jak i sankcje za nie wywiązanie się z umowy.

Jak widzicie, prawda jest dużo prostsza niż te wszystkie psychologiczne, życiowe czy duchowe teorie. Prawdę zawsze cechuje prostota, dlatego tak trudno ją dostrzec. Cel umowy małżeńskiej jest jeden: nie ufasz, lub partnerka Ci nie ufa, więc wchodzi tutaj maszyneria prawno-państwowa. Wkracza ta machina, bo trzeba zdyscyplinować rozżarzone zakochaniem głowy i zagwarantować byt ich potomstwu. Trzeba związać dwojga ludzi i utrudnić im rozejście się.

Więc machina prawno-państwowa przedstawia Ci szereg konsekwencji i sankcji prawnych, jeśli będziesz chciał odejść od kobiety i dzieci. I z drugiej strony, państwo gwarantuje kobiecie szereg świadczeń ze strony mężczyzny, jeśli on odejdzie. Wiem, że jest to podejście typowo samcze, a więc znacznie zawężające postrzeganie tej sprawy. Wiem, że istnieje druga strona medalu. Ale fakt faktem, że małżeństwo dużo bardziej opłaca się kobiecie, niż mężczyźnie. Wystarczy się tylko rozejrzeć i wszędzie mamy podobny obrazek – marudzące i naciskające na ożenek kobiety, i niechętni małżeństwu mężczyźni. Tak, to też jest tylko stereotyp, wiem to.

By żyło się lepiej – elitom

Więc nie ma w tym głębszej filozofii. I absolutnie nie ma w tym romantyzmu czy miłości. Instytucja małżeństwa została stworzona po to, by społeczeństwo mogło trwać i rozwijać się, by zapewnić dzieciom byt, by była zachowana homeostaza systemu. By trzymać ludzi za mordy, i tyle. Innymi słowy: instytucja małżeństwa została stworzona dla dobra elit, systemu, społeczeństwa, dzieci. A nie dla Twojego dobra. Twoje dobro, Twoje pasje i samorealizacja, są dla systemu najczęściej na ostatnim miejscu. Bo człowiek szczęśliwy nie jest dobrą bateryjką dla tegoż systemu.

I jest to instytucja bardzo, ale to bardzo potrzebna. To dzięki niej ludzkość przetrwała i tak wspaniale się rozwinęła. Mimo ogromnych trudności, niesprawiedliwości i ludzkich krzywd, jednak mamy ten rozwój. Dopiero zaczynamy wychodzić z eonu barbarzyństwa, i te stare barbarzyńskie wzorce wciąż silnie trzymają. Zderzają się one z wzorcami nowymi, bardziej empatycznymi, bardziej człowieczymi. I ludzkość tę ogromną kolizję obu systemów wartości zaczyna dostrzegać. Widać to np. w wymaganiach co do partnera. Chciałoby się cech i z jednego (zwierzęcego) i z drugiego (z nowych, cywilizowanych wartości). To, co zwierzęce, barbarzyńskie – podnieca i ekscytuje. Ale umysł, serce i dusza już tęskni do tego nowego – a więc do tego cywilizowanego, spokojnego.

Pomyślcie co by było, gdyby każdy mężczyzna był taki „mundry” i „łoświecony”, i niechętny do żeniaczki, do budowy domu, sadzenia drzewa i płodzenia gromadki dzieciąt. Nie tylko nie zarobi bank na kredycie hipotecznym. Ale jedno, góra dwa pokolenia, i cywilizacja przestaje istnieć. Nastaje znowu.. barbarzyństwo. Błogosławiona czy tam diabosławiona niech będzie ludzka nieświadomość. To także dzięki niej mamy cywilizację, technologię, medycynę, postęp. To także dzięki niej my, nieliczne jednostki, możemy się rozwijać i jebać system. To taki „paradoks wewnątrz paradoksu”.

Ludzie nie są monogamiczni

Dalej: gatunek ludzki nie jest monogamiczny. Ba, człowiek nie jest w stanie wytrzymać dłużej z jedną osobą, jeśli nie jest ogarnięty. Jeśli uważa, że ma zawsze racje, jeśli jest zazdrosny, zaborczy, strzela fochy, wkurwia się o bzdury, chce kontrolować. To są zachowania mentalnego dziecka zamkniętego w dorosłym już ciele. I związki takiego człowieka zawsze będą się kończyć mega wkurwem, jednym słowem: źle.

Ludzie powinni być ze sobą wtedy, gdy są szczęśliwi. Związek ma budować obojga. Powinni być więc ze sobą te dwa lata, pięć lat, dziesięć lat. A gdy związek nie daje szczęścia – to ludzie powinni się rozejść. Kłopot jest właśnie wtedy, gdy jest ślub, kredyt hipoteczny, gdy są dzieci. Bo wtedy odejść jest bardzo trudno. To też ma na celu umowa cywilno-prawna zwana małżeństwem.

Czym prędzej chcą na nas założyć kajdany w postaci małżeństwa i innych zobowiązań, by człowiek się nie rozmyślił. Robią to właśnie wtedy, gdy hormony zakochania buzują, gdy krytycyzm wobec sytuacji i partnera jest osłabiony. Zauważ bowiem, że wiele regulacji prawnych związanych z instytucją małżeństwa jest tak skonstruowanych, by parze trudniej było się rozstać. Państwo i system zabezpieczają się w ten sposób. No i zabezpieczają w ten sposób byt dzieci.

Społeczeństwo, które lubi się wtrącać

Istnieje jeszcze jedna ciekawa sprawa związana z małżeństwem. Otóż społeczeństwo uważa, że ma święte prawo wtrącać się w miłość dwojga ludzi. Dlaczego? Bo wiadomo, że z miłości są dzieci. Dawniej, przez całe tysiąclecia, nie znano antykoncepcji czy aborcji. Ludzie byli zdani na kaprysy natury. I związek czy seks zawsze oznaczały pojawienie się dzieci. Społeczeństwo wtrąca się w związki, bo działa zgodnie z zasadami nieświadomości zbiorowej, i chce „wyprzedzić” okoliczności i zapewnić byt nienarodzonym jeszcze dzieciom.

No i społeczeństwo chce te dzieci przechwycić w swoje tryby – by rodzicom nie strzeliła do głowy myśl, by wychowywać je inaczej. Warto też dodać, że małżeństwo przez całe poprzednie tysiąclecia to była prawna i społeczna zgoda na uprawianie seksu przez parę. Więc społeczeństwo także uważa, że ma prawo kontrolować Twoją seksualność. Z tych powodów, które wymieniłem powyżej.

Czy mamy prawo krytykować system? Przecież nie pokazujemy realnej alternatywy. Bo trwa rozszczepienie pomiędzy starym, barbarzyńskim, a nowym, cywilizowanym. Uważam, że mamy prawo. Nikt nie miałby nic do systemu, gdyby ludzie żyli szczęśliwie i dostatnio. Tak jednak nie jest. Rozwiązania które proponuje system, mają dziesiątki, setki a nawet tysiące lat. I już się nie sprawdzają.

Tak naprawdę to one nigdy się nie sprawdzały. Przyniosły światu zło, wyzysk, łzy, niesprawiedliwość, dulszczyznę i hipokryzję. Powodowały też niezmierzone morze cierpień i śmierć milionów ludzi. Tak, mamy prawo krytykować system, bo się nie sprawdził. Bo nie funkcjonuje. Mamy przecież prawo krytykować zło! Na tym polega postęp. Jedna osoba lub mała grupka mówi, że to nie tak, że to nie działa. Motłoch mówi wtedy: „ukrzyżować / ukamieniować / spalić na stosie!”. Ale postęp i ewolucja systemu się dokonuje.

Jak by wyglądał świat, gdyby..

Pomyśl jak by wyglądał świat, gdyby ludzie zarabiali godnie, gdyby nie trzeba było walczyć o alimenty, spadki. Jak wyglądałby świat, gdyby każdy miał mieszkanie, gdyby nie trzeba było szarpać się o byt, o każdą złotówkę.. Gdyby system był sprawny i wydolny, gdyby ludzie nie musieli się lękać o jutro, o przetrwanie.. Gdyby zwierzęcy lęk przetrwania nie rujnował nas i naszych relacji.

Właśnie, jak by to wpłynęło na nasze relacje? Jak by to było, gdyby seks i relacje nie musiały być obarczone „grzechem pierworodnym” w postaci: „mięsko za mięsko”? Czyli „mięsko” które przynosi myśliwy (czy „finansowe mięsko” jakie przynosi pracownik korpo) w zamian za „mięsko” w postaci kobiecego ciała, czyli seksu? Wyobraź sobie taki świat. Taki świat to nasze wspólne marzenie, to kierunek ewolucyjny, do jakiego powoli, acz z ogromnym trudem zmierza ludzkość.

Obecny system (patriarchat, monogamia, purytanizm) to system o charakterze piramidy. 0,1% ludzi u górze piramidy ma 99,9% zasobów. Jest to system „rządu ojców”, przy czym tylko nieliczni mężczyźni pełnią w tym systemie rolę „ojca”. Cała reszta ludzkości to córki i synowie – posłuszni, zbuntowani lub wyklęci przez „ojców”. Patrząc szerzej, pod kątem metafizycznym, jesteśmy mentalnymi dziećmi, pomimo tego, że nasze ciała dawno już dorosły. „Coś” blokuje nasze prawdziwe dorastanie, dojrzewanie.

Bycie mentalnym dzieckiem to także bycie owcą – a więc wyznawcą, podporządkowanym społeczeństwu, ideologiom, politykom i różnym innym liderom. A wszędzie tam, gdzie są owce, pojawiają się.. wilki pożerający te owce. Wilk może mieć różne postaci: polityk, kapłan, ideolog, wojskowy, dyktator, ekspert, naukowiec, dziennikarz, lekarz. Ale to od nas zależy, czy chcemy być tymi owcami podporządkowanymi wilkom, czy nie.

Zapraszam do przeczytania innych ciekawych artykułów z mojej strony, poruszających te ważne zagadnienia:
Szokujący sekret relacji międzyludzkich. Co ukrywa psychologia?!
O tym jak psychologia oszukała i unieszczęśliwiła Ciebie i inne kobiety
Chcesz być zdrowym całe życie? Odwieczna zagadka nieśmiertelności i wiecznej młodości (O pułapce małżeństwa, kredytów itp.)
TABU duchowości: czy bratnie dusze i związki karmiczne istnieją? A jeśli to szkodliwe brednie?!
Sekrety psychologii: jak omijać zimnych drani i wredne suki?
Jak w skuteczny i luzacki sposób jebać system? Lista najlepszych sposobów

Autor: Jarek Kefir

Witaj! Jeśli zależy Ci na przekazywaniu dalej niezależnych i nieocenzurowanych informacji, możesz dołożyć swoją cegiełkę. Dzięki darowiznom jestem niezależny od partii, ideologii, religii, koncernów itp i mogę ujawniać Tobie to, co jest przemilczane i ukrywane. Moja działalność zależy m.in. od Twojego wsparcia. Jest to też pewna forma podziękowania za wiedzę. Link z informacją jak to zrobić, tutaj: https://jarek-kefir.org/wsparcie/

  

Czego można nauczyć się dzięki zdradzie? [+18] Zupełnie nowe spojrzenie na sprawę


milosc-i-seks

Chciałbym zaprosić Was do obejrzenia krótkiego nagrania Eckharta Tolle o związkach, miłości, zdradzie itp. Moje spojrzenie na tę tematykę jest inne niż to społeczne.

Przede wszystkim zadajmy sobie pytanie, czy powszechnie obowiązujące przekonania o relacjach, miłości, związkach, rodzicielstwie, są dobre? Czy przyniosły światu szczęście i rozwój? A może przeciwnie – łzy i cierpienie?

Popatrz na ten świat. Na fochające się, kłócące i mające do siebie wieczne pretensje pary. Na oziębłe seksualnie i nienawidzące się małżeństwa. Na rozpacz dzieci żyjących z niekumatymi i szarpiącymi się z życiem rodzicami. Co oni otrzymają od tych rodziców? Jakie umiejętności? Jaką siłę? Jaką wiedzę? Otrzymają to, co otrzymują dzieci od zarania dziejów.

Czyli lęki, kompleksy, traumy, obawy, nieśmiałość, brak asertywności, wypaczone spojrzenie na świat. Będą się z tym zmagać do końca swych dni. Dlatego zarzuty jakie formułuję wobec ziemskich rodziców i zwolenników posiadania potomstwa, są zarzutami surowymi.

Zadajmy sobie trzy pytania pomocnicze:
-co jest złego w seksie „bez zobowiązań” – czyli np na jedną noc, albo między przyjacielem i przyjaciółką?
-co jest złego w tym, że para daje sobie zezwolenie na skok w bok?
-co jest złego w seksie dla samej przyjemności, bez planowania potomstwa, przyszłości, ślubu, kredytów hipotecznych itp?

Potępienie tej sfery życia pochodzi od społeczeństwa, które jest chore. Wielcy myśliciele, guru duchowi, filozofowie, od zawsze zwracali uwagę na to, że społeczeństwo żyje w stanie neurozy, dychotomii. Demonizowanie seksu i samo pojęcie „zdrady” bierze się z dawnych czasów. Nie znano wtedy skutecznych metod antykoncepcji. Seks prędzej czy później kończył się ciążą.

By system jako tako trwał w tak trudnych warunkach, musiano ograniczyć seksualność i kobiet, i mężczyzn. Musiano wprowadzić pojęcie takie jak zdrada, małżeństwo, posiadanie drugiej osoby na własność. Wprowadzono poczucie winy, wstydu i lęku związane z seksualnością. Aby trzymać ludzi i system w ryzach, ograniczono i obrzydzono seksualność. Jest to podstawa oprogramowania ery patriarchalnej, czyli eonu ciemności, ery ryb / ery lisa, ery upadku ludzkości i całej planety.

Obecnie jak nigdy widać, że te wzorce są zdezaktualizowane i niewydolne. Że przynoszą światu zło. W bólach upadają, rodzi się nowy świat. To, co nazywane jest tradycyjnymi wartościami, prawilnością itp – nie jest żadnym boskim prawem, nie jest czymś wzniosłym i dobrym. Jest to system kontroli, konieczny w dawnych czasach, by system trwał, by ludzkość przetrwała i rozwijała się. Ten system kontroli wynika bezpośrednio z małej wiedzy i świadomości, i braku technologii i nauki. Jest to system odpowiedni dla mentalności dawnych ludzi.

Nie daj się zapędzić w pułapkę nienawiści do płci przeciwnej. Jeśli jesteś mężczyzną – nie daj sobie wmówić toksycznych doktryn guru uwodzenia, podrywu, NLP. Znają co najwyżej 20% prawdy, i to prawdy „płaskiej„, a przecież jest ona wielowymiarowa. Jeśli jesteś kobietą – nie daj sobie wmówić niektórych tez toksycznej odmiany feminizmu.

Sam feminizm był konieczny, wprowadzono go po to by przyspieszyć przebudzenie kobiet, a globalnie – przebudzenie Bogini. Jednak jego odmiana genderowo-neoliberalna, ta znana z Unii Europejskiej, staje się powoli wypaczeniem, nowotworem. Mamy więc dwa przeciwieństwa: samczość skupiona wokół poradników uwodzenia i podrywu, i toksyczna, lewacka odmiana feminizmu. Każda z tych stron uważa, że winna jest ta druga płeć.

Tak, ja też ten błąd popełniałem. Rozsiewałem kiedyś tę truciznę. Obecnie stare i toksyczne artykuły sukcesywnie usuwam z mojej strony. A prawda jest nieco inna. Wszystkiemu winne są: nieświadomość, brak realnej wiedzy, i posiadanie wiedzy fałszywej – narzuconej przez chore społeczeństwo. Miłość, związki, seks – to nie tylko transakcja handlowo-wampiryczna sfochanej i humorzastej „Ewki” z prymitywnym i niekumatym „Adasiem„. Miłość posiada ukrytą opcję (Occult), z tym, że to zadziała, jeśli tworzymy relację z osobą o mentalności podobnej do naszej, a nie niższej.

Odrzuć wszystko to, co mówiły Wam o miłości i związkach rodzice, babcie, ciotki, społeczeństwo. Odrzuć to, co przeczytałeś na forach psychologicznych. Na których każdy jeden uważał się za wielkiego asertywnego i ekstrawertycznego mądralę, a tak naprawdę nic nie wiedział o życiu. Chyba o odrzuceniu tego, co mówi kościół, konserwatyzm, prawilność – nie muszę mówić, bo to oczywiste? Idź w świat odważnie, zdobywając nową, wartościową wiedzę – o Lilith, o Bogini, o świadomości, o pracy nad sobą.

Zapraszam na inne ciekawe artykuły dotyczące relacji, miłości, seksu, związków, kobiecości i męskości:
–System Cię zniewala ale nie musi tak być! Zasługujesz na szczęście i to co najlepsze!
Wszyscy jesteśmy ofiarami systemu, i kobiety i mężczyźni. Jak się uwolnić?
Trud miłości i trud życia na Ziemi: dlaczego tak się dzieje?
Jeszcze nigdy związki nie były tak problematyczne jak teraz: bratnie dusze
Związek może być rajem ale może być i piekłem.. Jak postępować?
Wolność i możliwość wyboru to najważniejsze wartości na Ziemi
Prawdziwa przyczyna zła na świecie? Wszystko jest odwrócone o 180 stopni
Mistyk Marek Taran o budowaniu zdrowych i szczęśliwych związków
Lęk o przetrwanie jest najbardziej niszczącym ludzkim lękiem
Czy posiadanie dzieci w tym systemie ma sens?!
Zrób systemowi na złość i uwolnij się!
Jeszcze nigdy związki nie były tak problematyczne jak teraz

Autor: Jarek Kefir

Czy uważasz moje artykuły za wartościowe? Za odkrywające coś więcej niż te w nastawionych zarobek i dezinformację mediach? Uważasz że wnoszą do Twojego życia coś pozytywnego? Możesz podziękować mi za moją pracę i wesprzeć ideę mojej strony. Jest to dobrowolne i nieobowiązkowe. Nie ma u mnie abonamentów, przymusowych prenumerat, cen za artykuły.
–Poniżej opisałem, jak to zrobić, link:
https://kefir2010.wordpress.com/wsparcie/

 

Granice wyborów i paradoksalność zniewolenia


relacje damsko męskieDziś ciekawy wpis ze strony strajk.eu o dylematach moralnych i etycznych dotyczących strefy ars amandi. Sam taki dylemat mam, a raczej miałem.

Otóż znam sposób by przerwać reakcje biochemiczną zwaną zakochaniem. Jest to działanie na poziomie biochemii mózgu. Inaczej: jest to skrzetnie ukrywana tajemnica big-pharmy i medycyny. Lekarze i farmacja nie mówią o tym sposobie, by nie robić czarnego PRu tostowanym przez nich farmaceutykom.

Ta metoda została ochrzczona przeze mnie wdzieczną nazwą: „farmakologiczna lobotomia„. Jest bezpieczna i odwracalna dla mózgu (pod rygorystycznymi warunkami) ale nieodwracalna dla stanu (uczucia) zakochania. Gdyby była ona powszechnie znana, to można by uratować miliony ludzi od traumy, depresji, obłedu, nałogów, samobójstwa. Można by.. Z drugiej strony zdecydowałem że bede na ten temat milczał.

Miłość, w tym stan zakochania, są najważniejszą cześcią ziemskiego doświadczenia. Nic nie może sie z nią równać. Ja, pisząc o tej metodzie, wpłynąłbym na linie czasowe i na karme różnych ludzi. Stosowanie tej metody w wielu przypadkach odebrałoby ludziom bezcenne doświadczenia i życiowe lekcje. Czy mam do tego prawo? Uważam że nie mam do tego prawa.

Kolejny dylemat to to, czy miłość to tylko stan hormonalnego zakochania? Ono trwa dwa do trzech lat, i potem stopniowo wygasa. Jeśli sie nie przerodzi w relacje intymności i przywiązania, związek sie rozpada. To dylemat dużo głebszy, bo dotyka istoty bycia człowiekiem. Czy człowiek jest tylko sumą reakcji fizyko- i biochemicznych, jak sądzą racjonaliści (ateiści)? Czy czymś / kimś wiecej?

Niektórzy potrafią przerwać odczucie zauroczenia / zakochania by nie rozbiło sie zbyt intensywne, by powoli wygasało. Jest to wpływ na neurony poprzez siłe woli. Można zamieniać siłe rodzącego sie uczucia na siłe gniewu na to, jak jest skonstruowany ten świat. To działa. Jednak w takiej „wolności” od stanu zakochania, tkwi wg mnie paradoksalność zniewolenia.

Wstęp: Jarek Kefir

Proszę o rozpowszechnienie tego materiału!

__________________________________________________________

O wyborze i zniewoleniu, konsekwencjach i ograniczeniach – w miłości, literaturze, sztuce i życiu

Cytuje: „Pewien pan przez długie lata trwał w zatwardziałym starokawalerstwie. Odrzucał wszelkie oferty i okazje, podsuwane mu przez przyjaciół i znajomych. Kiedy dziwili się temu – wyjaśniał, że szuka idealnej kobiety. Aż gdzieś koło pięćdziesiątki, gdy wrócił z wakacji, oznajmił, że taką kobietę wreszcie znalazł. “Pewnie ją teraz poślubisz” – pytali z nadzieją przyjaciele i znajomi. “Nie” – odpowiedział. – “Ona szuka idealnego mężczyzny”.

GRANICE WYBORÓW

Płyną z tej anegdoty przynajmniej dwa morały. Pierwszy, że realizując swą wolność, dokonujemy wyboru własnych ograniczeń. Drugi zaś, że wybierając w sposób wolny te ograniczenia, zakładamy, iż dadzą nam one dostęp i pozwolą obcować z tym, co wymarzone i idealne, co jednak nie jest już takie pewne.

Oto ów pan sam siebie przez lata ograniczył i zamknął w bezżenności z własnej, nieprzymuszonej woli. Tym właśnie przejawił swą wolność w dokonywanym wyborze. Odrzucił podsuwane mu kobiety. Zlekceważył ich atrakcyjność i gotowość do zamęścia. Ale kiedy wreszcie poznał tę idealną, jego wybór, skierowany na nią, był faktycznie wyborem innego ograniczenia. Tkwiło zaś ono w tym, że ona szukała idealnego mężczyzny, którym dla niej on nie był. W związku z tym wymarzona przezeń idealność męsko-damskich pieleszy, spełnienie szczęścia miłości, powróciły tam, skąd przyszły: do nicości.

Te dwa morały mają wymiar szerszy. I nie dotyczą tylko stosunków męsko-damskich. Mówią one, że ludzie, realizujący swą wolność, spodziewają się, że dokonane przez nich wybory dadzą im to, o czym marzą i czego pragną. Wielu z nich często powtarza jak zaklęcie: “Gdybym był wolny, to…”. Kiedy wszakże wolność przychodzi – prędzej lub później doznają rozczarowania. Okazuje się bowiem, że jedne ograniczenia zamienili na inne.

PARADOKSALNOŚĆ ZNIEWOLENIA

I dzięki temu świat toczy się, jak się toczył do tej pory. Bo wprawdzie każdy z nas zdaje się sobie niepowtarzalną jednostką, lecz wciąż powtarzalne ograniczenia oferuje nam otaczająca rzeczywistość. Paradoksalnie więc w sposób wolny wybieramy formy zniewolenia. Na każdym kroku. W życiu osobistym, politycznym, zawodowym czy intelektualnym. Nawet Bóg, przedstawiając na Początku Czasu wolnemu Adamowi możliwość wyboru towarzystwa, przedstawił mu tylko Ewę, sklonowaną z jego żebra, i rzekł: “wybieraj…”

Paradoksalność tej sytuacji egzystencjalnej odnotowana została też przez Franza Kafkę. Pisał on bowiem w jednym z aforyzmów: “On jest wolnym i bezpiecznym obywatelem ziemi, gdyż jest przykuty do łańcucha, który jest dostatecznie długi, by mu dać dostęp do wszystkich miejsc na ziemi. Ale jednocześnie jest także wolnym i bezpiecznym obywatelem nieba, gdyż jest przykuty również do podobnie odmierzonego łańcucha niebios. Kiedy dąży do ziemi, dławi go obroża nieba, kiedy zaś zdąża do nieba, dusi go obroża ziemi. A przecież ma wszystkie możliwości i czuje to; nawet wzbrania się przed tym, by wszystko położyć na karb błędu popełnionego przy pierwszym założeniu kajdan”. Czyli – można by rzec – dokonanego na początku wyboru.

Chciałoby się więc powiedzieć: nic dodać nic ująć. Raz dokonany wolny wybór ogranicza, determinując wszystkie kolejne wybory, płynące z pierwszego wyboru. Nie płyną stąd jednak wnioski optymistyczne. Pomyłką byłby wszakże pesymizm. Jedyną konkluzją może tu być mądrość ludowa, która dawno zamknęła istotę rzeczy w powiedzonku: “wyżej pępka nie podskoczysz”, bo dokonywane przez nas wybory wyznaczają horyzonty, w jakich, ich skutkiem, obracamy się. Zarówno w całokształcie naszych odniesień do świata, jak i w relacjach miłosnych.

Gdyby jednak opisać dzieje związków, sprzeczności i wykluczania się wolności z miłością, powstałaby opowieść fascynująca, choć budząca mieszane uczucia. Byłaby to bowiem historia salonowych szczytów kultury i jej rynsztoka; prawda o zmieniających się w popiół marzeniach i kradzionych światu rozkoszach.

Rzecz charakterystyczna: dzieje światowej literatury miłosnej pokazują, że wolność dla jej bohaterów-kochanków istnieje przede wszystkim w postaci negatywnej. Literatura ta nie zna (lub prawie nie zna) innej miłości jak przedmałżeńska czy w formie małżeńskiej zdrady. Udany mariaż zaś małżeństwa z miłością zakrywa piołun milczenia. I dotyczy to nawet bajek i baśni, które się zwykły kończyć zapewnieniem, że bohaterowie zostali sobie poślubieni, a potem “żyli długo i szczęśliwie”.

Dlatego miłość chce na ogół tylko jednej wolności: od zewnętrznych ograniczeń, nakazów i zakazów, przeszkód i zagrożeń. Objawia się bowiem ona przez intrygi, zdrady, ucieczki, rozpacze, lęki, by tylko w nielicznych momentach funkcjonować jako uniesienie czy drżenie ziemi; jako pogłos zespolenia kochanków. A kiedy któremuś z nich zdarza się zostać samemu – czuje się stłamszony i zdaje się go dławić nawet obecność własnego ciała. Stąd strugi łez i tęsknot, które kończy śmierć; kolejne intrygi albo wolność do zawarcia upragnionego małżeństwa. A ono jest już końcem. Nieodwołalnie.

Tylko w złej, ale poczciwej, literaturze jest odmiennie. Ale też literatura ta w ogóle nie inaczej stawia problem wolności, jak jako kwestię, czy Ona zdolna jest i chętna do zamęścia; On wolny, by ją poślubić. Resztę rozstrzyga ciocia Klocia, katechizm i wszystkowiedzący sąsiedzi. Liczne, zdrowe i (na ogół) głupawe dzieci dopełniają reszty.

PIĘKNA JEDNOLITOŚĆ

Ciekawe jednak jest to, że zarówno w dobrej jak i złej literaturze rzadko pojawia się kwestia wolności kochających się wobec siebie wzajem. Ich emocjonalny wybór zdaje się przesądzać raz na zawsze o wszystkim. Cała literatura zwykła wszakże upraszczać sprawę. Uczucia, nawet najżarliwsze, nigdy nie są tak samo intensywne. Posiadają swój rytm, który biegnie od stanu wysokiego do punktu zerowego, by następnie znowu wznosić się i opadać. Ten rytm psuje literackie obrazy miłości, i każe mieć na uwadze i to, że nawet najwięksi kochankowie mogą mieć (i miewają) siebie serdecznie dosyć.

Ktoś napisał kiedyś, że państwo to codzienny plebiscyt obywateli. Miało to znaczyć, że jeśli rządzący, spoglądając rano przez okno, nie widzą rządzonych wznoszących barykady, ale spokojnie zmierzających do roboty, mogą zasiadać do śniadania, pić kawę i rozkoszować się dymem cygar. Potem – rządzić. Znaczy, że plebiscyt wypadł dla nich pozytywnie. Kiedy zaś budują owe barykady, układają w stosy kamienie, rozbrajają policjantów i żołnierzy, powinni się ukryć lub pakować manatki. Boć dla nich oznaczać to może ewentualny kres rządzenia. Krwawe z nimi porachunki.

Podobnie jest z kochającymi się: gdy jeden (czy jedno) z nich nie każe drugiemu zabierać swych zabawek, i wynosić się – znaczy to, że wzajem siebie wybrali. Jeśli jest inaczej – zaczyna się kolejny etap życia. I tu tedy mamy do czynienia z plebiscytem, który unieważnia wszystkie zaklęcia, przysięgi i dowody miłości. Ale – niestety – w codziennej praktyce każdy taki plebiscyt istnieje raczej jako możliwość niż realność.

Niemniej pewne jest, że każdy wybór ogranicza. A dzień wczorajszy decyduje o dzisiejszym. I rzadko się zdarza, aby udawało się nam ograniczenia zrzucić. Żyjemy więc w swych własnych, przez siebie samych dokonywanych ograniczeniach, jak w więziennych celach. W polityce, w stosunkach pracy, w rodzinie, poza którymi – zwłaszcza wiosną – zdają się istnieć kochankowie. Oni jednak o tym milczą. Milczy też literatura, przechodząca nad tymi celami do porządku.

Dzięki temu jej bohaterowie zachowują piękną jednolitość i są wzorami dla naszej wewnętrznej niejednolitości. Powiedziało się A, mówi się B, bo lęk przed utratą i niewiadomą po dokonaniu innego, niż oczekiwany, wybór na nic innego nie pozwala. Marzy się jednak coś innego. Kiedy ptaszki wyśpiewują zakochanym trele-morele. Ale nie samą miłością człowiek żyje. Choć czasem pragnienie miłości zamienia się w mdłości.

I jedynie w sztuce bywa inaczej.”

Autor: Jan Kurowicki
Źródło: Strajk.eu

Kobiety kochają drani? I tak, i nie! Nowa teoria szokuje


Czy kobiety kochają drani? I tak, i nie! Nowa teoria już szokuje

Dziś postaram się wyjaśnić pewne kwestie dotyczące genesis tej planety – pojęć dobra i zła. Jak zawsze w takich felietonach, staram się uczulić Was, drodzy czytelnicy, że powszechnie kategorie często nie są kompatybilne z życiem realnym i istnieją jedynie w teorii. Wiadomo, papier ma to do siebie, że wszystko przyjmie..

Byt tej cywilizacji jest o tyle tragikomiczny, że najpierw dano nam owe „genesis” – przekonanie o nienaruszalności pojęć dobra i zła. Zaś potem wszelkie próby weryfikacji genesis, zostały ochrzczone terminami: „new age”, „masoneria”, „satanizm”, „lucyferianizm”, i w ogóle siarka, diabeł, piekło, i ogniste kotły pełne smoły.

Sam uważam, że to taka konspiracja w konspiracji – te wszystkie tajne i ezoteryczne stowarzyszenia produkują paszkwile na samych siebie, z pełną premedytacją, by ciemny lud nie chciał studiować wiedzy tajemnej.

Taki los jak powyżej spotkał ideę wzniesienia się ponad dobro i zło. Katolicy i wszelkiej maści odłamy chrześcijańskie grzmią, iż jest to typowa zła idea. A ja zadaję pytanie: dlaczego? Czy rozumienie dobra i zła jest rzeczywiście takie niezmienne i uniwersalne?

W tym artykule skupimy się na relacjach damsko-męskich, i nie będzie tutaj przechyłu ani w jedną, ani w drugą stronę. Chciałbym, byśmy mieli świadomość pewnych oczywistych mechanizmów.

Co jest dobrem, a co złem w relacjach damsko-męskich?
Co jest dobrem, a co złem w kobiecie?
Co jest dobrem, a co złem w mężczyźnie?

psychologia zwiazkow

Zdecydowana większość ludzi patrzy na to przez bardzo złudny pryzmat ludzkich emocji.
Emocje złe – nie szanowanie drugiej osoby, cierpienie, zazdrość, kłótnie, itp itd – mają być złem.
Emocje dobre – empatia, wrażliwość, uczynność, szarmanckość – mają być dobrem.

A może to tak nie działa? Może budząc TYLKO dobre emocje, nie da się osiągnąć satysfakcji w relacjach damsko-męskich?

Moja ezoteryczna nieco hipoteza, dotyczy ośrodka energetycznego w ciele człowieka, który zlokalizowany jest na wysokości serca. Odpowiada on za emocje, odczuwanie.

I teraz – najciekawsze! 😉

Jeśli ten ośrodek energetyczny jest zablokowany – pojawiają się lęki, nieśmiałość, kompleksy, i co za tym idzie, u mężczyzn, ale kobiet także – znacznie pogorszone relacje z płcią przeciwną. Po prostu poprzez zablokowanie ośrodka energetycznego przy sercu, nie ma poprawnego transferu energii.

Medal ma jednak dwie strony.

Jeśli ten ośrodek energetyczny jest odblokowany i tym samym działa poprawnie – pojawia się śmiałość, pewność siebie, otwartość, komunikatywność. I, co za tym idzie – niezwykle łatwe nawiązywanie relacji z płcią przeciwną.

Powyższy schemat jest uniwersalny dla obu płci, ale silniej dotyczy mężczyzn.

Taki ośrodek energetyczny nazywa się „czarką”. Celowo unikałem na początku używania słowa „czakra” bo zostało ono zawłaszczone przez różnego rodzaju kulty new age.

Dochodzimy tutaj do kolejnych wniosków:
-Czy można być człowiekiem dobrym i zaangażowanym uczuciowo, z prawidłowo działającą czakrą serca, a więc człowiekiem śmiałym i towarzyskim? Można!
-Czy można być człowiekiem do szpiku kości złym i niezaangażowanym uczuciowo, ale z prawidłowo działającą czakrą serca, a więc człowiekiem śmiałym i towarzyskim? Można!

Kobiety, jak wiemy, garną do mężczyzn śmiałych i wykazujących cechy pokrewne – a więc z prawidłowo działającą czakrą serca, z prawidłowym przepływem energii.

Mogą to być mężczyźni, w znaczeniu ludzkim, „dobrzy”. A więc – uczynni, zaangażowani uczuciowo, dbający o kobietę, emocjonalni.

Ale mogą to być też mężczyźni w znaczeniu ludzkim „źli” – oschli, niezaangażowani uczuciowo, bez wrażliwości i empatii.

Czy już łapiecie, że widzenie świata przez nasze typowo ludzkie, emocjonalne kategorie, nie zawsze odpowiada temu, jaki ten świat jest naprawdę?

Emocje są językiem podświadomości. Mają one albo wektor dodatni (są pozytywne) lub ujemny (negatywne). Tymczasem Uniwersum, świat w którym żyjemy, jest znacznie bardziej skomplikowany – jest wielowymiarowy.

Na tym polega wzniesienie się ponad dobro i zło. Wszyscy, począwszy od potężnych państw, religii, korporacji, systemów ideologicznych, a kończąc na Twoich znajomych, rodzicach, bliskich – korzystają z tego języka podświadomości, jakim są emocje. Złe lub dobre. I za jego pomocą, chcą wywierać na Ciebie presję.

Tak więc nie do końca chodzi tutaj o nasze typowo ludzkie, emocjonalne postrzeganie dobra i zła. Dlatego mam prośbę do Was, szanowni Czytelnicy: nie wińcie kobiet za to, że dokonują takich a nie innych wyborów. Tu nie chodzi do końca o ich uwielbienie złych i egoistycznych dupków, ale o zwykłą drożność czakry serca. Gdy jest ona zablokowana, cała energetyka i sfera uczuciowa człowieka jest w ruinie.

Autor: Jarek Kefir

Jak zauważyliście, drodzy Czytelnicy, pojawia się u mnie mnóstwo artykułów autorskich.

Staram się tak redagować bloga, by zawierał jak najwięcej takich artykułów, gdyż wyszukiwarki je promują. Zasada jest jedna: im więcej artykułów autorskich na stronie, tym wyższa pozycja strony w wyszukiwarkach. I, co za tym idzie – więcej czytelników.

W nowy, 2014 rok wystartowałem z pełnią werwy i energii, jednak wyszukiwanie i redagowanie materiałów zajmuje pewien czas, którego mi zawsze brakuje. Taki to czas dzisiejszy.

Jeśli chcesz, możesz wspomóc finansowo to, co robię, przyczyniając się do zwiększenia efektywności mojego, ale też Twojego bloga, Kefir 2010 – bo Ty przecież jesteś moim Czytelnikiem ;)
Tutaj opisałem, jak to zrobić – link
A jeśli chcesz wesprzeć konkretny projekt zmian technicznych u mnie na blogu, które są niestety, płatne, możesz o tym przeczytać tutaj

Portal Jarka Kefira na facebooku:

Moraliści i konserwatyści poniosą klęskę w naszym stuleciu


Moraliści i konserwatyści poniosą ostateczną klęskę w naszym stuleciu

konserwatyzm obyczajowy

Wiadomo, że futurologia to prawie że wróżenie z fusów, jednak pewne trendy można próbować przewidzieć. Ja z pewną dozą skromności przewiduję, że wszelkiego rodzaju moraliści i konserwatyści, poniosą ostateczną klęskę jeszcze w naszym stuleciu. Dlaczego tak twierdzę?

>>> Przeczytaj też: Monogamia jest jak komunizm, nie istnieje w świecie realnym!

Gdyż miał miejsce pewien dziwny zbieg okoliczności. Konserwatyzm (szczególnie ten obyczajowy) nie wytrzyma z:

1. konserwatyzm nie wytrzyma z faktami o tym, jacy są ludzie

Nie o tym, jacy powinni być. Zawsze to podkreślam. Każda ideologia czy religia, mają pewną wizję tego, jaki powinien być człowiek, świat i relacje w nim. Niestety, takie „ideologiczne niebo” nigdy nie nastąpi, choć parę razy, w tym okrutnym XX wieku, byliśmy bardzo blisko niego..

Żadna ideologia nie bierze pod uwagę życia Tu i Teraz. Dla ideologistów czy wyznawców jedynie słusznych wiar, liczy się jakiś sztuczny szablon, powstały najczęściej dawno, dawno temu. I potem, naturalnie, podporządkowywanie życia pod ten sztywny, sztuczny szablon. To tak, jakby kwadratową rurkę próbować wsadzić do okrągłej rurki – boki tego kwadratu nie tylko odkształcą okrągłą rurkę, ale mogą ją rozerwać.

Jacy są naprawdę ludzie, jeśli chodzi o obyczaje?

Od pokoleń mamy umiejętnie programowane mózgi na pewne schematy myślenia. Postaram się je wypunktować:
-seksu przed ślubem niet – dopiero jak kapłan religii zezwoli
-monogamia – mamy seks uprawiać tylko z jedną osobą, najlepiej całe życie
-wierność – podczas trwania związku, mamy nie uprawiać seksu z innymi partnerami.
-mamy łączyć seks (a więc sferę ciała) z miłością

Dlaczego taki model po prostu nie funkcjonuje w naszych realiach? Po pierwsze, nigdy nie został on w całości wprowadzony w życie. Monogamia jako ustrój społeczny, jest jak komunizm. „Komunizmu idealnego” nie wprowadzono w żadnym państwie na świecie, podobnie jak „idealnego faszyzmu”.

Czy człowiek jest monogamiczny?

I tak, i nie.
W sferze miłości – a więc w sferze ducha (Sacrum) – jesteśmy istotami monogamicznymi.
W sferze seksu – a więc w sferze ciała (profanum) jesteśmy, byliśmy i zawsze będziemy istotami rozwiązłymi i wyuzdanymi. Pokochajmy tę naszą dwoistość – sakralność miłości i duchowości, przy jednoczesnym wyuzdaniu i totalnej rozwiązłości w sferze ciała. Może to zostało celowo tak zaprojektowane, przez Wyższego Kreatora tego świata, byśmy doświadczali zarówno wzniosłości miłości i ducha, jak i popędliwości seksu i ciała?

Bzdury, jakie są nam wmawiane od dzieciństwa, można przyrównać do obcinania wszystkim dzieciom lewej nogi, obligatoryjnie. Tłumacząc to tym, że tylko prawa noga jest dziełem boga, a lewa noga to szatan, diabeł i w ogóle piekło 😉

Uważam, że błędem jest przyporządkowywanie seksu – a więc potrzeby i aktywności ciała – miłości. To wzięło się stąd, że większość ludzi po prostu nie potrafi odczuwać miłości w sferze ducha, więc przerzuca ją na sferę ciała, a więc seks.

Tymczasem seks jest po prostu potrzebą fizjologiczną. Tak, jak jedzenie czy oddychanie. Czy wstrzymałbyś zupełnie oddychanie albo spożywanie pokarmów w imię miłości? Jest taka anegdota, że jak żona nie gotuje mężowi obiadów, które smakują świetnie, to ten idzie na paskudnego mc donalda 😉 Bo co, ma umrzeć z głodu w imię „miłości”, bo żona podjęła decyzję o tym, że mąż jeść nie potrzebuje? Wolne żarty 😉

Wiadomo poza tym, iż:
-10% do 30% dzieci to owoce zdrady
-50% do 70% dorosłych ludzi, w zależności od np. wieku, dopuściło się zdrady partnera
-ponad 50% małżeństw w Polsce się rozwodzi, dotyczy to szczególnie tych młodych
-ponad 77.000 interwencji policji w sprawie przemocy domowej w 2013 roku
-10 do 12 milionów osób w Polsce ma mniejszy lub większy, ale istotny klinicznie problem z alkoholem
-co równie ważne, ale o czym się nie mówi – ponad 10 milionów osób w Polsce, głównie starszych, jest uzależniona od leków uspokajających i nasennych typu benzodiazepiny (relanium, estazolam itp)
-już 25% Polaków ma istotny klinicznie problem ze zdrowiem psychicznym (nerwice, lęki, fobie, depresje, schizofrenie itp)

Czy obecny model – rodzina tyrająca dla neoliberalnego państwa i neoliberalnego kapitalisty – przynosi szczęście? Z całą odpowiedzialnością możemy powiedzieć: nie.

Ja już przestałem się tym martwić. O demografię niech się martwi te 1,2 miliona urzędników państwowych, politycy, samorządowcy od PSLu po PO, przedsiębiorcy płacący Polakom grosze, lub w ogóle nie wypłacający pensji.

Często bywa, że rozmawiam z osobami starszymi od siebie, pamiętającymi dobrze PRL. Mówią mi oni, że wręcz żałują, że dawny świat odszedł, a teraz przychodzi coś, co nawet u mojego pokolenia budzi grozę.

konserwatysci i libertarianie

2. konserwatyzm nie wytrzyma z tym, że mamy niesamowitą okazję do prezentowania faktów

W całej okazałości, takimi, jakie one są. Mam tu na myśli głównie sieć internet, ale z telewizji też można, o ironio, dowiedzieć się wiele ciekawego o tajnikach ludzkiego psyche.

Główna zaleta anonimowej sieci internetowej to fakt, że mogą się tam wypowiedzieć osoby, które zwyczajnie cierpią, bo przegrały swoje życie. Ale nie wypada im o tym mówić ani w pracy, ani na spotkaniu rodzinnym, ani na spotkaniach towarzyskich.

W internecie wchodzisz na wielkie fora onetu, wp, interii, dajesz sobie nick: „zdradzony08” bądź: „czarna mamba” xD i piszesz, co Ci na wątrobie leży, bez cenzury, kłamstw i owijania w bawełnę.

I tak, możesz przeczytać miliony, jeśli nie więcej, komentarzy o:

przemocy w domu (głównie wobec kobiet, ale w drugą stronę też się zdarza)
żonie, która po ślubie i urodzeniu dziecka nie tylko przytyła 40 kilo, ale też podjęła jednostronną decyzję, że seksu nie musi już uprawiać. Albo np o tym, jak bogobojna żona odmawia mężowi seksu, bo po każdym stosunku seksualnym ma napady histerii (nie są to wcale rzadkie przypadki w Polsce).
mężu, który ciągle kontroluje i ogranicza żonę, bo ma męskie kompleksy i paranoję na punkcie zdrad
o tym, jak naprawdę wygląda życie w typowych polskich rodzinach – jest to pasmo nieszczęść, awantur, znieczulania się papierosem, alkoholem, ale także narkotykami. Jest to też wychowywanie dzieci na emocjonalne kaleki, gdzie już pięciolatek musi brać syntetyczne psychotropy na ADHD, a dziesięciolatek cierpi na nerwicę, depresję i jest non stop na antydepresantach
zboczeniach typu pedofilia. Ocenia się, że różne formy molestowania seksualnego dotknęły od 10% do 25% Polaków.

Dlaczego o tym piszę?

Powód jest jeden. Te tematy stanowią chyba ostatnie tabu, jakie nie tylko można, ale trzeba przełamać.

O ile dziś, w przeciwieństwie np do lat 90-tych, częste są dyskusje o seksie – co kto lubi, a na co sobie nigdy nie pozwoli.. O tyle bardzo trudno jest mówić w towarzystwie o: przemocy domowej, oziębłej żonie, mężu psychopacie. Trudno mówić o tym, jakie się miało dzieciństwo, co się odczuwało.

Rozpacz w każdym domu: konserwatyzm chce ukryć status quo

Musimy sobie uświadomić jedną bardzo ważną sprawę. Wszystkie te szokujące, gorszące, okrutne wydarzenia, o których piszą rozmaite gazetoidy – „Fakt”, „Super Express” itp – nie dzieją się w jakiejś innej galaktyce, na jakiejś innej planecie. One dzieją się na naszej planecie, Ziemi.

Powiem więcej: one dzieją się wśród naszych sąsiadów jak i wśród wielu anonimowych ludzi, których spotykamy w drodze do szkoły, pracy. Także wśród naszych znajomych, rodziny, przyjaciół, koleżków z pracy, itp itd.

Konserwatyzm chce ukryć ten status quo ze swoim koronnym powiedzonkiem, że własne brudy należy prać we własnym domu. A ja chcę, by było wręcz odwrotnie. By te brudy były prane publicznie, „na świadectwo wszystkim narodom” – jak mówi znana książka religijna 😉

liberalizm obyczajowy

Poczytaj o instytucji małżeństwa, rodzinie, związkach, na mojej stronie:

Sądzisz, że małżeństwo i rodzina dadzą Ci szczęście? Poznaj fakty.. (1)
Sądzisz, że małżeństwo i rodzina dadzą Ci szczęście? Poznaj fakty.. (2)
Sądzisz, że małżeństwo i rodzina dadzą Ci szczęście? Poznaj fakty.. (3)
Sądzisz, że małżeństwo i rodzina dadzą Ci szczęście? Poznaj fakty.. (4)
Sądzisz, że małżeństwo i rodzina dadzą Ci szczęście? Poznaj fakty.. (5)

Jak zauważyliście, drodzy Czytelnicy, pojawia się u mnie mnóstwo artykułów autorskich.

Staram się tak redagować bloga, by zawierał jak najwięcej takich artykułów, gdyż wyszukiwarki je promują. Zasada jest jedna: im więcej artykułów autorskich na stronie, tym wyższa pozycja strony w wyszukiwarkach. I, co za tym idzie – więcej czytelników.

W nowy, 2014 rok wystartowałem z pełnią werwy i energii, jednak wyszukiwanie i redagowanie materiałów zajmuje pewien czas, którego mi zawsze brakuje. Taki to czas dzisiejszy.

Jeśli chcesz, możesz wspomóc finansowo to, co robię, przyczyniając się do zwiększenia efektywności mojego, ale też Twojego bloga, Kefir 2010 – bo Ty przecież jesteś moim Czytelnikiem ;)
Tutaj opisałem, jak to zrobić – link
A jeśli chcesz wesprzeć konkretny projekt zmian technicznych u mnie na blogu, które są niestety, płatne, możesz o tym przeczytać tutaj

Portal Jarka Kefira na facebooku:

Kobiety zdradzają częściej niż mężczyźni – wyniki najnowszych badań


Kobiety zdradzają częściej niż mężczyźni – wyniki najnowszych badań

Najnowsze badania dowodzą, że – wbrew powszechnie panującej opinii – to kobiety częściej pozwalają sobie na zdrady i romanse, pisze „Daily Telegraph”.

Według informacji brytyjskiego dziennika, 2 na 5 kobiet i jedynie 3 na 10 mężczyzn ankietowanych w ramach badań przyznaje się do zdrady. Czterdzieści procent spośród niewiernych kobiet przyznaje się do pocałunku z poznanym w klubie mężczyzną, a niemal jedna czwarta zdradzała partnera ze znajomym z pracy. Ponad połowa kobiet przyznaje, że uwielbia otrzymywać oznaki zainteresowania ze strony płci przeciwnej, zaś jedna trzecia pozwala sobie na flirtowanie. Według badań, to właśnie „flirtowanie, które wyrwało się spod kontroli” jest przyczyną przypadkowej, nieplanowanej zdrady ze strony jednej trzeciej ankietowanych kobiet. Jedna czwarta spośród 3000 badanych przyznała również, że ciężko jest im się oprzeć mężczyznom w mundurach, a 20 procent chętnie zdradziłoby partnera z mężczyzną reprezentującym autorytet. Kobiety najczęściej zdradzają wówczas, gdy nudzą się w stałym związku lub – jak przyznaje jedna na pięć zapytanych kobiet – gdy nieco zbyt wiele wypiły. Ponad 10 procent otwarcie stwierdza, że nigdy nie zamierza być całkowitymi monogamistkami, ponieważ „życie jest zbyt krótkie”.

Źródło: http://www.wprost.pl/

Niewierność, cudzołóstwo, zdrada – te słowa kojarzą się z grzechem i słabością. Uczciwe i godne pochwały jest pozostawanie w trwałym związku przez całe życie. Ale tak naprawdę jesteśmy zaprogramowani do rozwiązłości

Monogamiczni, wierni, stabilni, moralni – lubimy o sobie myśleć w ten sposób. Lubimy tak bardzo, że aby utrzymać taki obraz nas samych naginamy fakty, ba! nawet badania naukowe. Przykład? Bardzo proszę. W tym tygodniu w dwóch ważnych pismach naukowych: „Science” i „PNAS”, ukazały się niemal jednocześnie dwie prace tłumaczące monogamiczne strategie reprodukcyjne. Żadna z prac nie dotyczyła ludzi.

„PNAS” referował badania dotyczące ssaków naczelnych (zaliczamy do nich m.in. małpy człekokształtne, w tym nasz własny gatunek – Homo sapiens), „Science” – nieco szerzej – ssaków w ogóle. Tymczasem media zaszumiały. „Naukowcy wyjaśniają podstawy monogamii u ludzi!” – rozkrzyczały się nagłówki wcale szanowanych periodyków, żeby wspomnieć choć „The Independent” czy „Guardian”. I to prawda, oczywiście jesteśmy ssakami; jesteśmy też przedstawicielami naczelnych. Jednak trzeba to sobie powiedzieć wprost: nie o nas to była piosenka. Bo człowiek, jakkolwiek nie lubi o sobie tak myśleć, wielkim fanem monogamii nie jest. A jeśli już żyje w tejże, to bardziej ze względów ekologicznych czy religijno-społecznych niż z własnego, głębokiego przekonania (o predyspozycjach biologicznych nie wspominając). I do tego często w tej swojej społecznie narzuconej monogamii oszukuje.

(…)

Monogamia leży w ludzkiej naturze? Nic bardziej mylnego

Biologicznie zaprojektowani do rozwiązłości

Społeczeństw, które narzucają monogamię z przyczyn religijnych czy prawnych, jest na ziemi zaledwie ok. 20 proc. Czy ludzie trzymają się tych zakazów?

Ostrożne statystyki pokazują, że co dziesiąte dziecko wychowywane jest nie przez swego biologicznego ojca.

Znany amerykański antropolog Jared Diamond w książce „Trzeci szympans” wspomina o badaniach genetycznych, które w latach 40. XX wieku prowadzono w USA. Chciano poznać zasady rządzące dziedziczeniem grup krwi. I tak na oddziale położniczym szacownego amerykańskiego szpitala pobrano próbki krwi od tysiąca noworodków i ich rodziców. Prowadzący badanie nie mógł uwierzyć, kiedy okazało się, że w 10 proc. przypadków grupa krwi dziecka jako żywo nie mogła pochodzić ze skrzyżowania genów matki i ojca.

A to 10 proc., według dzisiejszej wiedzy, było mocno niedoszacowane. Podobne badania, choć bardziej zaawansowanymi metodami, powtarzano jeszcze kilkakrotnie, zawsze uzyskując wyniki między 5 a 30 proc.

Specjalistów (choć nie moralistów) to w ogóle nie dziwi. – Patrząc z biologicznego punktu widzenia, fizjologia człowieka nie sugeruje, byśmy mieli być istotami monogamicznymi – komentuje prof. Bogusław Pawłowski, kierownik Katedry Antropologii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Więcej: http://wyborcza.pl/

%d blogerów lubi to: