Ciekawe

Carl Gustav Jung: naukowiec, okultysta, wizjoner wyprzedzający epokę

Carl Gustav Jung: naukowiec, okultysta, wizjoner wyprzedzający epokę

carl gustav jungDużym szacunkiem darzę osobę Carla Gustava Junga. Był on tym człowiekiem, który dał nowe spojrzenie na psychologię. Nauka ta wolała jednak pójść ścieżką wytyczoną przez jego poprzednika – Zygmunta Freuda. Freud zakładał że żadnego czynnika metafizycznego nie ma, a człowiek jest tylko (bio)maszyną.

Koncepcja psychologii Freuda doskonale pasowała do założeń nauki, opartej na doktrynie kartezjańsko-newtonowskiej. Zwanej racjonalizmem czy też materializmem. Doktryna ta jest obecnie podwaliną funkcjonowania nie tylko nauki, ale i naszej cywilizacji. Wynika z niej szereg niekorzystnych wartości. Bo skoro człowiek nie jest niczym innym jak biomaszyną, to jest dozwolone wszystko. A moralność i etyka są tylko przestarzałymi, hamującymi naukę pojęciami.

Psychologia która nie uwzględnia czynnika metafizycznego, mistycznego, jest karykaturą nauk o człowieku. To nigdy nie może funkcjonować oddzielnie. Niektórzy zwolennicy „naukowej„, materialistycznej psychologii głoszą wręcz pogląd, że coś takiego jak podświadomość nie istnieje. Istotnie, nauka do dziś ma problem z tym, że człowiek posiada świadomość.

Tej świadomości nie da się ani racjonalnie wytłumaczyć, ani przyporządkować czemukolwiek fizycznemu w mózgu. Tak prosta i wydawałoby się trywialna sprawa, jest całkowicie niewyjaśniona przez naukę. Jeśli za świadomość odpowiada tylko fizyczny mózg, to w takim razie co z pewnymi dylematami które się wtedy pojawiają?

Jakie białko, jaka grupa neuronów, jaki rodzaj ich połączeń odpowiada np za traumatyczne wspomnienie, lęki, kompleksy, złe postrzeganie rzeczywistości? Na to odpowiedzi nie ma. Więc dla dzisiejszej nauki bezpieczniej jest przyjąć, że człowiek.. nie ma świadomości. Takie próby są obecnie podejmowane.

Żałuję, że akademicka psychologia nie poszła ścieżką wytyczoną przez Junga, a rozwinęła doktrynę ateisty Freuda. Nauki ezoteryczne i gnostyckie są bowiem naturalnym przedłużeniem i uzupełnieniem psychologii. Odpowiadają na te pytania, wobec których akademicka psychologia jest bezradna.

Wstęp: Jarek Kefir

Proszę o rozpowszechnienie tego materiału!

____________________________________________________________

Cytuję: „11 lutego 1944 roku 68-letni Carl Gustav Jung, najbardziej wówczas znany na świecie żyjący psycholog, pośliznął się na lodzie i złamał sobie kość strzałkową. Dziesięć dni później, już w szpitalu, doznał zawału serca spowodowanego przez zator, który powstał w jego złamanej nodze. Leczony tlenem i kamforą utracił świadomość i przeżył coś, co przypomina doświadczenie przedśmiertne lub OOBE – lub, zależnie od punktu widzenia, delirium. Miał uczucie jak gdyby unosił się 1000 mil ponad Ziemią. Morza i kontynenty skąpane były w błękitnej poświacie, Jung zaś dostrzegł pustynię arabską i pokryte śniegiem Himalaje. Wydawało się, że miał już opuścić orbitę, wtedy jednak na południu dał się zauważyć wielki czarny monolit. Była to pewnego rodzaju świątynia, u wrót której Jung ujrzał hindusa siedzącego w pozycji lotosu. Wewnątrz świeciły niezliczone świece, on sam zaś czuł, że „cała fantasmagoria ziemskiego istnienia” oddalała się. Bynajmniej nie było to przyjemne, ale to, co pozostało, stanowiło „esencję Junga” – było korzeniem jego doświadczeń.

Jung wiedział, że wewnątrz świątyni mógł odnaleźć rozwiązanie tajemnicy jego istnienia, jego życiowego celu. Ujrzawszy ją, miał przekroczyć jej próg, gdy nagle zobaczył unoszący się nad Europą obraz swojego lekarza w archetypowej postaci Króla z Kos, wyspy, na której mieściła się świątynia Eskulapa, greckiego boga medycyny. Powiedział on Jungowi, że jego odejście było przedwczesne; wielu ludzi wymagało jego powrotu, a on, Król, miał go zabrać spowrotem. Jung, usłyszawszy te słowa, poczuł się rozczarowany, a wizja prawie natychmiast się skończyła. Doświadczył niechęci do życia, którą czuje wielu „zabranych spowrotem”, najbardziej jednak wprawiał go w zakłopotanie widok jego lekarza w archetypowej postaci. Wiedział, że to oznaczało, że fizyk poświęcił całe swoje życie, by uratować Junga. 4 kwietnia – data, którą zachwyca się wielu numerologów – Jung po raz pierwszy od momentu zawału usiadł na swoim łóżku. Tego samego dnia jego lekarz przyszedł z sepsą i położył się na łóżku. Nigdy z niego już nie wstał i zmarł kilka dni później.

Jung był pewny, że nie była to halucynacja, ale że dane mu było doświadczyć wizji rzeczywistości. Wyszedł poza czas, a jego doznanie wywarło na nim znaczący wpływ. Z jednej strony depresja i pesymizm, które nadeszły wraz z drugą wojną światową, znikły. Było jednak również coś więcej. Przez większość swojej długiej kariery udowadniał on swoim kolegom, przyjaciołom i czytelnikom, że – nade wszystko – był naukowcem. Niczym mantrę powtarzał, że nie był mistykiem, okultystą czy też wizjonerem – wszystkim tym, czego jego krytycy używali przeciwko niemu, odrzucając jego pretensje do nauki. Teraz, wróciwszy znad krawędzi śmierci, wydawał się być gotowy na to, by drzemiący w nim naukowiec usunął się w cień na pozostałe 17 lat jego życia.

Chociaż Jung zawsze wierzył w istnienie „innego” świata, starał się nie mówić o tym zbyt głośno. Przeżywszy jednak swoje wizje, wydawał się mniej skryty. Wydaje się, że przeżył pewnego rodzaju doświadczenie konwersji, a skrywane dotychczas zainteresowania znanego na całym świecie psychologa od tej pory stały się znane. Latające spodki, astrologia, parapsychologia, alchemia, a nawet przepowiednie nadchodzącej „Ery Wodnika”: świadectwa wszystkich tych wątpliwych zjawisk – wątpliwych przynajmniej z perspektywy współczesnej nauki – wypływały spod jego pióra. O ile w ciągu swojej kariery wysuwał oskarżenia pod adresem mistycyzmu i okultyzmu – początkowo wywołane przez jego konflikt z Freudem w 1912 roku – o tyle pod koniec lat czterdziestych wydawał się zaprzestać walki. Pojawił się Jung, jakiego znamy z ostatniej dekady jego życia – „Mędrzec z Küsnacht” i „Wiedźmin z Zürichu”.

Wszystko zostało w rodzinie

Jung jednak już od początku był zaangażowany w okultyzm – dosłownie tkwił on w jego DNA. Jego dziadek od strony matki, czcigodny Samuel Preiswerk, który uczył się hebrajskiego, wierząc, że ten język jest używany w niebie, akceptował rzeczywistość duchów i przewodził badaniu ducha swojej zmarłej pierwszej żony, która często go odwiedzała. Matka Junga, Emilie, miała odpędzać zmarłych, którzy rozpraszali go, gdy ten pisał swoje kazania.

Emilie sama zresztą, będąc jeszcze nastolatką, rozwinęła zdolności mediumiczne. Mając 20 lat, zapadła w śpiączkę na 36 godzin; gdy jej czoła dotknął rozgrzany do czerwoności pogrzebacz, wybudziła się i zaczęła mówić w obcych językach i przepowiadać przyszłość. Emilie przez całe życie wpadała w transy, podczas których komunikowała się ze zmarłymi. Wydawała się również posiadać „mnogą osobowość”. Jung od czasu do czasu słyszał, jak Emilie rozmawiała sama ze sobą jakimś obcym głosem, czyniąc głębokie spostrzeżenia wyrażone w niecharakterystyczny dla siebie sposób. Ten „drugi głos” miał wyczucie świata dużo bardziej dziwnego, niż ten, który znał młody Carl.

Ta „mnogość”, którą Carl zaobserwował u własnej matki, pojawiła się później również i u niego. W wieku około 12 lat stał się on dosłownie dwojgiem ludzi. Istniało jego zwyczajne chłopięce jestestwo, ale również ktoś jeszcze. Ten „Drugi”, jak nazywał go Carl, był postacią z XVIII wieku, władczym człowiekiem, który nosił białą perukę i zapinane buty, jeździł imponującą karocą i wyrażał się o młodzieńcu z pogardą. Trudno uciec przed wrażeniem, że w pewien sposób Jung czuł, że był tym człowiekiem w poprzednim życiu. Widząc starą zieloną karocę, Jung czuł, że pochodzi ona z jego czasu. Wynalezione później przez niego pojęcie zbiorowej podświadomości, polegające na tym, że – w jego mniemaniu – po narodzinach dziedziczymy psychiczny rezerwuar symboli i obrazów, jest w pewnym sensie formą reinkarnacji, poza tym Jung sam wierzył w istnienie pewnego rodzaju życia po śmierci. Wkrótce po odejściu jego ojca w 1896 roku, gdy Jung miał 21 lat, miał on dwie wizje senne, w których ojciec ukazał się tak żywy, że Carl rozważał istnienie życia po śmierci. W innym śnie ojciec Junga poprosił go o poradę małżeńską, ponieważ chciał się przygotować na przyjście swojej żony. Jung uznał to za przeczucie, które się sprawdziło – jego matka wkrótce potem zmarła. Wiele lat później, gdy odeszła jego siostra Gertruda – a było to na dziesięć lat przed jego własnym doświadczeniem z pogranicza śmierci – Jung napisał, że „to, co dzieje się po śmierci, jest tak niewypowiedzianie wspaniałe, że nasza wyobraźnia i uczucia nie są w stanie stworzyć nawet zbliżonego do tego pojęcia”. [1]

Tablice i noże

Matka Junga była zaangażowana w co najmniej dwa dobrze znane doświadczenia paranormalne, o których wspomina się w praktycznie każdej książce poświęconej Jungowi. Siedząc w swoim pomieszczeniu badawczym, Carl nagle usłyszał głośny huk dobiegający z pokoju dziennego. Pobiegł tam i zastał swoją przerażoną matkę. Okrągły stół, wykonany z drzewa orzechowego, pękł w samym środku. Pęknięcie nie było jednolite, przeszło jednak przez lite drewno. Nie była temu winna suchość drewna; stół miał 70 lat, a dzień był wilgotny. Jung pomyślał: „To z pewnością są dziwne wypadki”. Emilie odpowiedziała swoim „innym głosem”, jak gdyby czytała w jego umyśle: „Tak, tak, to coś oznacza”. Dwa tygodnie później miało miejsce drugie zdarzenie. Wracając wieczorem do domu, Jung spotkał podekscytowaną gosposię. Godzinę wcześniej dał się słyszeć głośny huk, tym razem dochodzący z dużego kredensu. Nikt nie miał pomysłu, co mogło wytworzyć ten odgłos. Jung sprawdził kredens. Wewnątrz, gdzie przechowywali chleb, znalazł bochenek i nóż do krojenia pieczywa. Nóż był roztrzaskany na kilka części, przy czym wszystkie były starannie poukładane w koszyku na chleb. Nóż był wcześniej używany do herbaty, od tego czasu nikt jednak nie otwierał ani nawet nie dotykał kredensu. Gdy Jung przyniósł nóż do nożownika, dowiedział się, że stal nie była wadliwa oraz że ktoś musiał go złamać celowo. Jung przechowywał połamany nóż przez resztę życia i wiele lat później wysłał jego fotografię do badacza psychologii, J. B. Rhine’a.

Duch się święci

W tym czasie Jung, podobnie jak wielu innych, interesował się spirytyzmem i czytał poświęconą temu literaturę – książki Zöllnera, Crooksa, Carla du Prela, Swedenborga oraz klasyk Justinusa Kernera „The Seeress of Prevorst”. W stowarzyszeniu debatującym Zofingia na Uniwersytecie w Bazylei wygłaszał on wykłady na temat „Wartości Badania Spekulacyjnego” oraz „Ograniczeń Precyzyjnej Nauki”, w których kwestionował dominujący paradygmat materializmu, który zresztą obowiązuje do dziś. Jung zaangażował studentów w różne eksperymenty okultystyczne, gdy jednak opowiadał im o swoich pomysłach lub pouczał o potrzebie traktowania ich poważnie, spotykał się ze sprzeciwem. Wydaje się, że więcej szczęścia miał ze swoim jamnikiem, który, jak czuł, rozumiał go lepiej i sam potrafił wyczuć nadnaturalną obecność. [2]

Inną osobą, która wydawała się wyczuwać nadnaturalną obecność, była jego kuzynka od strony matki, Helene Preiswerk. W liście do Rhine’a opisującym roztrzaskany nóż Jung odnosi się do Helly – jak zwykł ją nazywać – jako do „młodej kobiety wykazującej zdolności mediumistyczne”, którą spotkał mniej więcej w czasie incydentu, również w swoich „tak zwanych” autobiograficznych „Wspomnieniach, Marzeniach, Refleksjach” opisuje, że po incydentach ze stołem i nożem był zaangażowany w cykle seansów ze swoimi bliskimi. W rzeczywistości jednak seanse odbywały się już jakiś czas przed tymi dwoma zdarzeniami, a ich punktem centralnym była Helly, którą Jung bardzo dobrze znał i która była w nim zakochana. Jest to wczesny znak jego cokolwiek niejasnych związków z okulturą.

Helly wpadała w trans i upadała na podłogę, oddychając głęboko i przemawiając głosem starego Samuela Preiswerka – choć de facto nigdy go nie słyszała. Mówiła pozostałym, że powinni się modlić za jej starszą siostrę Berthę, która, jak mówiła, właśnie urodziła czarne dziecko. Bertha, która mieszkała w Brazylii, miała już jedno dziecko ze swoim mieszanej rasy mężem, drugie dziecko urodziła zaś w tym samym dniu, w którym odbywał się seans. [3] Kolejne seanse również okazały się zaskakujące. Z jednej strony, Samuel Preiswerk i Carl Jung Starszy – dziadek Junga ze strony ojca – którzy za sobą wzajemnie nie przepadali, osiągnęli porozumienie. Pojawiło się ostrzeżenie dla drugiej siostry, która również spodziewała się dziecka, które miała utracić – w sierpniu dziecko przyszło na świat przedwcześnie, martwe. [4]

Helly wydobywała z siebie kolejne głosy, najbardziej jednak interesującym była dusza o imieniu Ivenes, która nazywała siebie prawdziwą Heleną Preiswerk. Ta postać była dużo bardziej dojrzała, pewna i inteligentna od Helly, którą Jung opisywał jako roztargnioną i niespecjalnie bystrą, utalentowaną lub wykształconą. Wyglądało to tak, jak gdyby pod skórą pospolitej nastolatki ukrywała się pełniejsza, bardziej majestatyczna osobowość, podobnie jak „drugie Ja” Junga. Był to wgląd w psychikę, który zainspirował jego późniejszą teorię „indywiduacji”, procesu „stawania się tym, kim jesteś”. Helly później dojrzała i odnosiła we Francji sukcesy jako krawcowa, umarła jednak młodo w wieku zaledwie 30 lat.

Jung w swojej rozprawie „O psychologii i patologii tak zwanych zjawisk okultystycznych” opisuje Helly niepochlebnie jako „wykazującą trochę rachityczną formację czaszki” i mającą „nieco bladą twarz”, przy czym zapomina nadmienić, że to jego kuzynka. Pomija również swój udział w seansach i datuje je na lata 1899-1900, mimo iż rozpoczęły się one wiele lat wcześniej. Gerhard Wehr łagodnie sugeruje, że „kandydat na doktora z oczywistych względów bał się ukryć swoją własną rolę, szczególnie swoje pokrewieństwo, dlatego już od początku zaniechał jakiejkolwiek krytyki, która mogłaby poddać w wątpliwość naukową poprawność całej pracy”. [5]

Innymi słowy, Jung-naukowiec stwierdził, że zatajenie osobistego zaangażowania w tą sprawę Junga-okultysty będzie dobre dla jego kariery.

Poltergeist w biblioteczce Freuda

W 1900 roku 25-letni Jung został zatrudniony w prestiżowej Klinice Psychiatrii Uniwersytetu w Zürichu. Tutaj wykonał solidną pracę w zakresie badań nad kojarzeniem słów, rozwinął swoją teorię „kompleksów” i z powodzeniem zainicjował „przyjazne względem pacjenta” podejście do pracy z psychotykami i schizofrenikami. W czasie swojej kadencji nawiązał również współpracę z Freudem. Od roku 1906, gdy rozpoczął korespondencję, do 1912, w którym przyjaźń się zakończyła, Jung był wiernym zwolennikiem pracy Freuda i aktywnie ją promował. Zdarzały się jednak problemy. Jeden związany był ze słynnym poltergeistem w biblioteczce Freuda. Odwiedzając Freuda w 1909 roku w Wiedniu, Jung zapytał go o jego podejście do parapsychologii. Freud był nastawiony sceptycznie i odrzucił tą dziedzinę jako nonsens. Jung nie zgodził się z nim i, siedząc naprzeciw swojego mistrza, zaczął czuć jak jego przepona świeciła jak gdyby była rozgrzana do czerwoności. Nagle z biblioteczki dał się słyszeć głośny huk. Obaj panowie podskoczyli, a Jung rzekł do Freuda: „Oto przykład tak zwanego zjawiska katalitycznej eksterioryzacji!”, jak to długim określeniem Jung nazywał poltergeista lub „hałaśliwego ducha”. Freud odpowiedział: „Bzdura!”, wówczas Jung przewidział, że natychmiast pojawi się drugi huk. I tak się stało. Jak mówił Jung, od tego momentu Freud stawał się względem niego coraz bardziej nieufny. Czytając list Freuda do Junga na temat tego incydentu, można odnieść wrażenie, że to sam Jung jest odpowiedzialny za wszystko.

Nie było to zaskakujące – Jung wykazywał wiele paranormalnych zdolności. Gdy po skończonym wykładzie leżał w hotelowym łóżku, doświadczył samobójstwa pacjenta, który doznał silnego „przeniesienia” (chodzi tu o komunikację jednego umysłu z drugim bez wykorzystania bodźców zmysłowych – przyp. Ivellios). Pacjent doznał nawrotu depresji i strzelił sobie w głowę. Jung obudził się, czując dziwny ból na swoim czole. Później odkrył, że jego pacjent sstrzelił sobie dokładnie w miejsce, w którym on czuł ból, i to w tym samym czasie, gdy Jung się obudził. Co więcej, jeden z jego gości wspomniał kiedyś o „zewnętrznym libido” Junga i o tym, że „gdy powstał ważny pomysł, którego on jeszcze nie był do końca świadomy, meble i elementy drewniane w całym domu skrzypiały i trzaskały”.

Czerwona Księga

To właśnie rozłam między Jungiem a Freudem doprowadził Junga do „zejścia do podświadomości”, dręczącej podróży do najgłębszych zakamarków psychiki, w których zebrał wiadomości na temat zbiorowej podświadomości, która zainspirowała jego szkołę „psychologii analitycznej”. Wszedł w „kreatywną chorobę”, niepewny tego, czy nie oszaleje. W październiku 1913 roku, niedługo po rozłamie, Jung miał, z naszej perspektywy, wizję lub halucynację. Będąc w pociągu, zobaczył powódź zalewającą Europę od Morza Północnego aż po Alpy. Gdy woda dotarła do Szwajcarii, góry wyrosły, by chronić jego ojczyznę, na falach zauważył jednak dryfujące szczątki i ciała. Wtedy woda przemienił się w krew. Wizja ta trwała godzinę i wydaje się, że była snem, który nawiedził jego budzącą się świadomość. Spędziwszy ponad dekadę na leczeniu psychicznie chorych pacjentów, którzy cierpieli na takie właśnie symptomy, Jung miał powód do niepokoju. Ironią losu, jego obawy zmalały następnego lata, gdy wybuchła pierwsza wojna światowa, a on zorientował się, że wizja stanowiła jej zapowiedź.

Psychiczne napięcie trwało jednak nadal. Przyszedł w końcu moment, gdy Jung czuł, że nie może już dalej walczyć z uczuciem szaleństwa. Postanowił pozwolić mu działać. Gdy to uczynił, znalazł się w niesamowitym podziemnym świecie, w którym spotkał dziwne inteligencje, które „żyły” w jego umyśle. To doświadczenie było tak niepokojące, że przez jakiś czas Jung sypiał z naładowanym pistoletem przy łóżku, gotów odstrzelić swój mózg, jeśli stres stanie się zbyt duży.

W swojej „Czerwonej Księdze” Jung zawarł opis, w słowach i obrazach, obiektywnych, niezależnych istot, które spotkał w trakcie swojej „kreatywnej choroby” – istot, które osobiście nie miały z nim nic wspólnego, a które jednak dzieliły jego wewnętrzny świat. Byli to Eliasz i Salomea, dwie postaci z Biblii, którym towarzyszył wąż. Była też postać, którą Jung nazwał Filemonem, a która stała się pewnego rodzaju „wewnętrznym guru” i którą przedstawiał jako łysego, białobrodego starego człowieka z rogami byka i skrzydłami zimorodka. Pewnego ranka, namalowawszy tą postać, Jung wybrał się na spacer, podczas którego natknął się na martwego zimorodka. Ptaki te rzadko widywano w Zurychu, a Jung nigdy nie widział ani jednego martwego ptaka. Była to jedna z wielu synchroniczności – „znaczących zbiegów okoliczności” – które się wówczas przydarzyły. Były również i inne. W 1916 roku, wciąż w uściskach swojego kryzysu, Jung znów poczuł, że coś wewnątrz niego próbuje się wydostać. Dziwny strach wypełnił jego dom. Czuł obecność zmarłych – podobnie zresztą czuły jego dzieci. Jedna z córek zobaczyła dziwną białą postać; innej coś zabrało w nocy koc. Syn Junga narysował obraz rybaka, którego widział we śnie: z głowy rybaka wyrastał płonący komin, a nad nim latał diabeł, który przeklinał rybaka, chcąc mu wykraść ryby. Jung musiał wszystkim opowiedzieć o Filemonie. Później, pewnej nocy, dzwonek u drzwi zadźwięczał głośno, nikogo jednak tam nie było. Jung zapytał: „Cóż się na tym świecie dzieje?” Głosy umarłych odpowiedziały: „Wróciliśmy z Jeruzalem, gdzieżeśmy nie znaleźli tego, czegośmy szukali”, słowa te stały się wstępem do dziwnych jungowskich „Siedmiu Kazań dla Zmarłych”, efektu „duchowego dyktanda” lub „channellingu”, które poświęcił „Bazylidesowi z Aleksandrii, Miasta, w którym Wschód zetknął się z Zachodem”.

Duchy w domu

W roku 1919 pierwsza wojna światowa już się zakończyła, a kryzys u Junga minął, mimo to nadal praktykował on coś, co nazywał „aktywną wyobraźnią”, rodzaj śnienia na jawie, którego rezultaty zapisał w „Czerwonej Księdze”. Nie brakowało jednak duchów bardziej tradycyjnego rodzaju. Jung został zaproszony do Londynu na wykład pod tytułem „Psychologiczne Podstawy Wiary w Duchy”, zorganizowany przez Towarzystwo Badań Psychicznych. Jung opowiedział Towarzystwu, że duchy i materializacje były „podświadomymi projekcjami”. „Wielokrotnie obserwowałem telepatyczne efekty podświadomych kompleksów, jak również wiele zjawisk parapsychicznych, nie widzę w nich jednak żadnego dowodu na istnienie prawdziwych duchów, dopóki więc taki dowód się nie pojawi, zmuszony jestem uznać to całe terytorium za należące do psychologii”, powiedział Jung.

Niewątpliwie było to wystarczająco naukowe, jednak rok później, znów w Anglii, Jung natknął się na nieco bardziej realnego ducha. Spędził kilka tygodni w domu w Aylesbury należącym do Maurice Nicoll (później studenta Gurdjieffa i Ouspensky’ego) i gdy został on otoczony przez dziwne dźwięki, izbę wypełnił nieprzyjemny zapach. Miejscowi mówili, że to miejsce było nawiedzone, szczególnie zaś jednej nocy [leżąc na łóżku] Jung znalazł na sąsiedniej poduszce głowę starej kobiety, pozbawioną połowy twarzy. Jung wyskoczył z łóżka i czekał do rana, siedząc w fotelu. Dom został później zburzony. Ktoś mógłby pomyśleć, że po spotkaniu umarłych wracających z Jeruzalem Jung nie będzie tak wstrząśnięty widokiem tradycyjnego angielskiego ducha, jednak to doświadczenie go zaszokowało; jego opis zdarzenia pojawił się dopiero 30 lat później, w 1949 roku, w mało znaczącej antologii historii o duchach.

Gdy jego wykład dla Towarzystwa Badań Psychicznych został wydrukowany w 1947 roku w „Dziełach Zebranych”, Jung dodał do niego przypis wyjaśniający, że nigdy już nie czuł się taki pewny jak w 1919 roku co do tego, że pojawianie się duchów można wyjaśnić przez psychologię, wątpił również, „czy szczególnie psychologiczne podejście jest w stanie ocenić to zjawisko”. W późniejszym postscriptum przyznał, że jego wcześniejsze wyjaśnienie było niewystarczające, nie mógł się jednak zgodzić na rzeczywistość duchów, ponieważ nie miał z nimi doświadczenia – bezproblemowo zapominając przy tym o nawiedzeniu w Aylesbury. Jednakże w 1946 roku w liście do psychoterapeuty Fritza Kunkela Jung przyznał: „Zjawiska metapsychiczne mogą być lepiej wyjaśnione przez hipotezę o duchach aniżeli przez jakości i właściwości podświadomości”.

Podobna niepewność otacza jego doświadczenie z I Ching, starożytną chińską wyrocznią, z którą zaczął eksperymentować na początku lat dwudziestych i która, podobnie jak horoskopy, stała się częścią jego praktyki terapeutycznej. Choć wspominał o I Ching tu i tam w swoich pismach, dopiero w 1949 roku – a więc znów prawie 30 lat później – w swoim wstępie do klasycznego tłumaczenia Wilhelma-Baynesa przyznał się szczerze do jej stosowania. I choć próbował wyjaśnić skuteczność I Ching przy użyciu synchroniczności, która stała się jego paranormalnym deus ex machina, Jung przyznał, że źródłem wnikliwości wyroczni są „duchowe agencje”, które tworzą „żywą duszę książki” – przy jego quasi-naukowym wytłumaczeniu uwaga ta wygląda dziwnie. Ironicznie, jego główna praca poświęcona „znaczącemu zbiegowi okoliczności”, „Synchroniczność jako zasada pozaprzyczynowych koincydencji” (1952), napisana wespół z fizykiem Wolfgangiem Pauli, przytacza tylko jeden niedwuznaczny przykład zjawiska, a czytelnicy, którzy – tak jak ja – akceptują rzeczywistość synchroniczności, są nieco zdumieni jungowską próbą opisania go przy pomocy archetypów, fizyki kwantowej, analizy statystycznej, matematyki, eksperymentów Rhyne’a z ESP, astrologii, telepatii, prekognicji i innych zdolności paranormalnych, które wszystkie wyglądają jak powtórka odbicia jungowskiego „Jestem naukowcem”.

Era Wodnika

W latach dwudziestych Jung zajął się badaniem gnozy – z którą zetknął się już wcześniej, w roku 1912 – i alchemii. To właśnie Jung, bardziej niż ktokolwiek inny, ocalił starożytną hermetycką pogoń od intelektualnego zapomnienia. Inną wykorzystywaną przez niego praktyką hermetycką była astrologia, którą zaczął badać na poważnie mniej więcej w czasie rozłamu z Freudem. Jung informował swoich najbliższych współpracowników, że horoskopy były częścią jego praktyki terapeutycznej, w mrocznych dniach drugiej wojny światowej odkrył jednak ich szersze zastosowanie. W roku 1940 w liście do H. G. Baynes’a Jung opisuje wizję, jaką miał w 1918 roku, w której widział „ogień spadający niczym deszcz z nieba i trawiący miasta w Niemczech”. Czuł, że 1940 jest rokiem decydującym, i zauważył, że rok ten nadszedł „gdy weszliśmy w południk pierwszej gwiazdy w znaku Wodnika”. Jak mówił, było to „ostrzegawcze trzęsienie ziemi Nowej Ery”. Był obznajomiony z precesjami równonocy, pozornym wstecznym ruchem słońca pomiędzy znakami Zodiaku. Działając jako tło dla słońca w trakcie równonocy wiosennej, każdy znak daje nazwę „erze” – nazywanej „miesiącem platońskim” – który trwa około 2150 lat. W swojej dziwnej książce „Ajon” (1951) Jung argumentuje, że „indywiduacja” zachodniej cywilizacji jako całości wypełnia szablon „miesięcy platońskich” i reprezentuje rodzaj „precesji archetypów”. Symbolizm ryby otacza Jezusa, ponieważ był on centralnym symbolem Ery Ryb, astrologicznego znaku ryby. Wcześniejsze ery – Byka i Barana – tworzyły symbolikę byka i barana. Nadchodząca era to Era Wodnika, doręczyciela wody. W rozmowie z Margaret Ostrowski-Sachs, przyjaciółką Hermanna Hesse, Jung przyznał, że zatrzymywał tą „tajemną wiedzę” dla siebie przez wiele lat i jeden jedyny raz ujawnił ją w „Ajonie”. Nie był pewny, czy „było mu wolno”, ale w trakcie swojej choroby otrzymał „potwierdzenie”, że jak najbardziej.

Choć uczony w sprawach tajemnych Gerald Massey i francuski ezoteryk Paul Le Cour już wcześniej mówili o nadchodzącej Erze Wodnika, Jung z pewnością był najbardziej prestiżową postacią z głównego nurtu, która o tym mówiła, i to dzięki niemu ta idea stała się podstawą kontrkultury lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. To głównie przez jego komentarze na ten temat, zamieszczone w książce „Latające Spodki: Współczesny Mit o Rzeczach Widzianych na Niebie” (1958), w której sugerował, że UFO były po prostu mandalami z przestrzeni kosmicznej. Podczas swojego kryzysu Jung zetknął się z obrazem mandali, sanskryckiego „magicznego koła”, jako symbolem psychicznej całości, i zasugerował, że „latające spodki” były wielkimi archetypowymi projekcjami, stworzonymi przez psychiczne napięcie wytworzone przez zimną wojnę, która rozgorzała między Rosją a Ameryką. Świat Zachodu, jak argumentował, przeżywał załamanie nerwowe, a UFO były jedynym sposobem załagodzenia stresu.

Jung napisał profetycznie: „Moje sumienie jako psychiatry wymaga ode mnie wypełnienia mojego obowiązku i przygotowania tych niewielu, którzy mnie wysłuchają, na nadchodzące wydarzenia, które są związane z końcem ery… Jak wiemy z historii starożytnego Egiptu, istnieją symptomy zmian psychicznych, które zawsze pojawiają się pod koniec jednego miesiąca platońskiego i na początku następnego. Wydaje się, że są to zmiany konstelacji psychicznych dominatów, archetypów lub „Bogów”, jak zwykło się ich nazywać, które przynoszą długo oczekiwane przemiany zbiorowej psychiki. Ta transformacja rozpoczęła się w momencie przejścia z Ery Byka do Ery Barana, potem z Ery Barana do Ery Ryb, której początek wiąże się z powstaniem chrześcijaństwa. Zbliżamy się właśnie do tej wielkiej zmiany, gdy wejdziemy w Erę Wodnika…” Dziesięć lat później zespół The Fifth Dimension (którego pierwsza nazwa kosmiczny charakter Mystic Sixties) wylansował w hippisowskim musicalu „Hair” przebój zawierający ślady jungowskich idei, a miliony ludzi na całym świecie uwierzyło, że stają się świadkami „świtu Ery Wodnika”.

Jung-Mistyk

Jung zmarł w roku 1961, zaraz u wierzchołka „okultystycznego odrodzenia” lat sześćdziesiątych, renesansu magicznego myślenia, który w dużym stopniu sam wywołał. Jung był również bezpośrednio odpowiedzialny za „podróż na Wschód”, w którą wybrało się wielu i wybierają do dziś dnia. Wraz z I Ching, Jung okazał aprobatę dla takich dotychczas tajemniczych spraw, jak Tybetańska Księga Zmarłych, Taoizm i Zen, a bez jego interwencji trudno powiedzieć, czy te wschodnie importy zyskałyby swoją dzisiejszą popularność. To, że na wiele sposobów Jung był ojcem założycielem Pokolenia Miłości, postrzegane jest poprzez umieszczenie go na okładce albumu „Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band” Beatlesów, aczkolwiek sam Jung uznawał „siłę kwiatów” (flower power) za smutnie naiwną. Choć pomimo swoich wysiłków Jung nigdy nie został zaakceptowany przez intelektualistów z głównego nurtu, jego wpływ na kulturę popularną był ogromny, a nasze współczesne korzenie, wewnętrznie nakierowana duchowość, powiązana niestety z New Age, posiada wypisane na sobie jego nazwisko. Sam Jung może się wydawać dwuznaczny jeśli chodzi o jego związki z mistycyzmem, magią i okultyzmem, obecnie jednak miliony ludzi, którzy przykładają uwagę do swoich snów, zauważa dziwne zbiegi okoliczności i konsultuje I Ching, za które dziękuje Mędrcowi z Küsnacht.”

Autor: Gary Lachman, Fortean Times
Tłumaczenie i opracowanie: Ivellios
Źródło: http://www.paranormalium.pl/okultystyczny-swiat-carla-gustava-junga,832,23,artykul.html

[1] Cytat z: Vincent Brome „Jung: Man and Myth”, Scientific Book Club, 1979, str. 277.
[2] Tamże, str. 68.
[3] Deidre Bair „Jung: A Biography”, Little Brown, 2004, str. 48.
[4] Tamże, str. 49.
[5] Gerhard Wehr „Jung: A Biography”, Shambhala, Boston, 1987, str. 72.

14 odpowiedzi »

    • Czytałam „Wilka stepowego”.Dość dawno temu ale pamiętam tą dziwną atmosferę:)Często zapamiętuję tylko aurę ,jaką zostawia mi książka po przeczytaniu:)
      Co do Junga to mnie osobiście interesuje problematyka snów i pod tym kątem zainteresował mnie Jung.To zadziwiające,że porozumiewamy się np.za pomocą komputera a tak niewiele wiemy na temat tego,dlaczego w ogóle człowiek śpi i śni:)

      Lubię

      • Tak ogólnie to mało wiemy o otaczającym nas wszechświecie :p
        Snujemy przypuszczenia co to są gwiazdy czarne dziury i inne dziwne zjawiska.O pracy mózgu też wiemy tyle co o głębiach oceanów (czyli nic).Mam taką teorię na temat snów że sny to nasze przeżycia z wszechświatów równoległych.A co jeśli podczas snu przenosimy się właśnie do takiego innego wszech światu równoległego ? 😀

        Lubię

        • I tylko nam się wydaje że wszystko jest po staremu a tak naprawdę przenosimy się do innego świata ?I dlaczego gdy nie śpimy przez dłuższy czas mamy wrażenie że świat się rozpada ?

          Lubię

          • Człowiek przez dłuższy czas pozbawiony snu ma przeróżne zaburzenia,są to fakty ogólnie znane.Doświadczenia na szczurach (biedne szczury;(()udowodniły,że gdy przez kilkanaście dni pozbawiono ich fazy REM po prostu umierały.Czyli wiadomo aż;) tyle,że śnienie ma znaczenie dla naszego zdrowia i życia.Zapisuję co ciekawsze swoje sny.Śnię każdej nocy,czarno-biało,szaro,kolorowo.Znajomi twierdzą że to dlatego,że dużo czytam ale to nieprawda.My ,ludzie,widocznie musimy się przenosić do innych światów podczas snu .Być może oczyszcza to naszą psychikę i dzięki temu nie muszę odwiedzać psychiatry?Podzieliłam swoje sny na różne kategorie,historyczne,geograficzne,pzrepowiadające(bo zaskakująco często sen dosłownie lub za pomocą symboliki przepowiada zdarzenia),horrory-można byłoby film nakręcić;)Ludzie szukają wyjaśnienia snów w sennikach które nic nie są warte bo każdy ma swój senny kod.(no chyba,że śni się jakiś archetyp czyli jakiś wspólny symbol dla całej ludzkości).I tak naprawdę jak nic nie wiedzieliśmy po co nam ten sen tak nadal nic nie wiemy:)
            Mnie zaskakuje fakt(a może już dawno nie powinno mnie nic zaskakiwać;),że np.kobiety wydają masę kasy np.na kremy odmładzające ,pilnują diety(i bardzo dobrze)ale nie pilnują snu.A z tego,co czytałam wynika,że sen ma również znaczenie w odpowiedniej przemianie materii,ze np.wystarczy go mieć zbyt mało by zniwelować efekty odchudzania na przykład:)

            Lubię

  1. niejaki Walesa wyprzedzil we wizji o 100 lat epoke przemian wlasnosciowych. Mielismy byc Japonia nr 2 i nic nie wyszlo:).

    Lubię

  2. http://pistis.pl/carl-gustav-jung

    „Carl Gustav Jung (1875-1961). Wybitny psycholog i psychiatra pochodzący ze Szwajcarii, twórca psychologii głębi na bazie której stworzył własną koncepcję nazywaną psychologią analityczną. Wprowadził pojęcia nieświadomości zbiorowej, synchroniczności i archetypu. Twórca ponad 200 książek i artykułów naukowych przełożonych na wiele języków świata.

    Jung był najwybitniejszym uczniem i przyjacielem Zygmunta Freuda. Przyjaźń jednak została zerwana z uwagi na problem zjawiska religijności i roli libido. Jung pisał: „Freud nie był w stanie uznać niczego, co wykraczało poza horyzont jego scjentystycznego materializmu (…) Nie udało mi się dowieść mu, że jego stanowisko opiera się na uprzedzeniach, że jest nienaukowe i że jego ujęcie religii opiera się na powziętych z góry sądach. ” Przyjaźń zerwały słynne słowa Junga kończące list – „reszta jest milczeniem”.

    Po okresie tej przyjaźni Carl Gustav Jung przeszedł proces wewnętrznej przemiany, który nazwał procesem indywiduacji. W wieku 38 lat doświadczył olbrzymiej konfrontacji z nieświadomością, zetknięciem z Jaźnią (która zawiera obraz Boga i jest motorem duchowych poszukiwań), co zaowocowało licznymi wizjami (m.in. wizja Eliasza, czarnego węża i Salome). Wizje te spisywał i obrazował w tzw. „Czerwonej Książce”, która dopiero niedawno doczekała się publicznego wydania. W czasie pracy nad tą książką opracował swoje teorie na temat archetypów, nieświadomości zbiorowej i procesu indywiduacji.

    Jung w ramach swoich badań naukowych wiele uwagi poświęcał życiu symbolicznemu, religijności, alchemii i gnozie. Zajmował się w dużej mierze analizą marzeń sennych. Religijność i wiara często stanowiła ważny element psychoterapeutyczny jaki stosował u swoich pacjentów z wielkim sukcesem. Jego poglądy wywarły olbrzymi wpływ na różne dziedziny nauki, począwszy od psychologii, socjologii, a na filozofii i teologii skończywszy. Myśl jungowską do Polski wprowadził Jerzy Prokopiuk, gnostyk i antropozof, tłumacząc jego liczne eseje i dzieła.”

    Lubię

  3. „Wiedział, że to oznaczało, że fizyk poświęcił całe swoje życie, by uratować Junga. 4 kwietnia – data, którą zachwyca się wielu numerologów – Jung po raz pierwszy od momentu zawału usiadł na swoim łóżku.”

    … tak się składa, że ja 4 kwietnia się urodziłem, także skądś ta moja fascynacja Jungiem się wzięła nie przypadkiem 😀

    Lubię

  4. wyebauo komentarz.
    pisze od nowa. Jarek jest na scierzce i kursie. po Jungu trafisz na Wilhelma Reicha. sama postac już jest fascynujaca. niby zyd a nie zyd bo po ojcu i matce katoliczce gojce. jego asystentka w tzw. okresie norweskim była rownolegle kochanka Williy’ego Brant’a – późniejszego kanclerza niemiec (padl na kolana pod GNZ). najwybitniejszy psychosexualny terapeta kobiet wszechczasow. tworca wegetoterapii tożsamej częściowo z czakra(nami). segmentacja po mojemu. nieświadomy wspoltworca rewolucji sexualnej. zmarl w niekreslonych okolicznościach w wiezienu w JuEsEndEj pod koniec lat 50′. jego dziela wyniszczono praktycznie do zera w spalarni smieci pod pretekstem używania slow typu „orgazm kobiety” a to już katoskandal. w realu dal instrukcje obsługi jak rozjebac społeczeństwa zachodnie. pije z Kenedim, Leperem, Herhausenem i reszta tej politniepoprawnej zgarji przy jednym stoliku wielkiego architekta. niemieckojęzycznym polecam:

    http://www.google.pl/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cd=&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwjas8jOy-XMAhWCshQKHZ19Cf0QjRwIBw&url=http%3A%2F%2Fwww.berndsenf.de%2FNachReich.htm&psig=AFQjCNEAHHxjQFLE_jpVlHGgfi51cTTxCA&ust=1463728469534165

    Prof. Senf wysyla to za friko jako PDF. ultymatywne dzielo. dla podrywacza denominującego wiedze w drinkach jakiś miliard koktajli, dla ezoteryka masa uniesien, dla myslacego spotkanie z wielkim intelektem żywotnego, pelnego błękitnej energii tanczacej od splotu słonecznego ku gorze człowieka. dla swiadomego dreszcze.
    mazel tov!

    Lubię

  5. Zacytujmy jeszcze raz tę myśl „Biblijny Hiob, zwykły człowiek, odnosi moralny i etyczny triumf nad samym bogiem”
    Osobiście nie czytałam „Odpowiedzi Hiobowi”, więc trudno mi wyrokować o całościowym przesłaniu eseju, ale wydaje się, że powyższy cytat puentuje i jest kwintesencją myśli tam zawartych.

    Moje pytanie jest proste i zasadnicze: Czy Jung pisząc to dzieło w połowie XX wieku – a więc jeszcze raz od czasów starożytności wprowadzając ŚWIADOMIE do publicznej debaty i oceny problem okrucieństwa boga znanego z biblijnej Księgi Hioba, wiedział, że opisuje okrucieństwa tylko i wyłącznie boga-demiurga (a więc de facto szatana) a nie prawdziwego Boga Stwórcy?
    Według mnie pytanie jest bardzo istotne i równie istotna jest odpowiedź na nie.
    I moim zdaniem WIEDZIAŁ

    Czy człowiek, który był myślicielem tego kalibru co Jung, który spędził ponad 60 lat na badaniu i zgłębianiu tajników ludzkiego umysłu, który posiadał solidne przygotowanie filozoficzne, który poszerzał swoje zainteresowania na wszystkich możliwych płaszczyznach i kierunkach wiedzy na ten temat (włącznie z alchemią, okultyzmem, gnozą, kabałą, wiedzą dalekiego wschodu, itp) mógł pozostać tak nieświadomy w tej kwestii, kwestii, którą w zasadzie badał? Przecież koncepcja człowieka oraz ogólnie świata według Junga jest uwarunkowana przede wszystkim filozofią Platona. Musiał znać dzieła neoplatończyków, w tym Platyna. Tam właśnie manifestowały się i ścierały poglądy, co do istoty Boga [boga- demiurga w stosunku do Boga Absolutnego]. Ta sama myśl i wiedza ukryta jest przecież w kabale, którą musiał zgłębiać „studiując” alchemię.
    Nie wspomnę już o personalnych związkach łączących Carla Junga ze światem masonów. Nie wspomnę również o osobistych doświadczeniach ze światem astralnym, z którego na pewno czerpał BEZPOŚREDNIO całą wiedzę (posiadał przecież przewodnika duchowego po tym transcendentnym świecie), które również mogą sugerować posiadanie pewnej wiedzy tajemnej, ukrytej dla innych

    Dlaczego o to pytam? Ponieważ Jung wywarł wręcz kultowy wpływ na myśl antropologiczną, psychologiczną i filozoficzną drugiej połowy XX wieku – New Age. Czy NIE UTRWALIŁ w nas, nie utwierdził w naszej świadomości portretu człowieka stworzonego właśnie przez boga-demiurga? Człowieka spolaryzowanego, toczącego nieustanną walkę pomiędzy światem dobra i zła, (również w sobie samym), uwikłanego w „cień” (ale czy swój cień?). Czy nie opisał tego mechanizmu właśnie jako konieczności i jako czegoś dobrego i rozwojowego dla nas samych w procesie indywiduacji? Czy zrobił to świadomie czy nieświadomie?

    I wracając do samego cytatu…. „Biblijny Hiob, zwykły człowiek, odnosi moralny i etyczny triumf nad samym bogiem”. Czy za tą myślą nie kryje się jakiś diaboliczny uśmieszek człowieka, który z premedytacją wprowadza nas w błąd?
    Ile zamieszania i zwątpienia niesie taka myśl PODWAŻAJĄCA naszą wiarę w Boga Stwórcę, miłosiernego, dobrego, miłującego?

    A gdyby tam stało „Biblijny Hiob, zwykły człowiek, odnosi moralny i etyczny triumf nad samym szatanem” jakże ta myśl byłaby podniosła i budująca? BO W ŚWIETLE TEGO CO JUŻ TROCHĘ WIEMY, TA MYŚL JEST WŁAŚNIE PRAWDZIWA!!!

    Tak czy inaczej temat muszę zbadać jeszcze dokładniej. Ale przyznam się, że Jung, tak intuicyjnie, już od pewnego czasu kojarzy mi się jako potężny FILAR TEGO SYSTEMU. Pytanie tylko czy był on tegoświadomy CZY NIE?

    Lubię

  6. Chciałbym się odnieść do „Samuel Preiswerk, który uczył się hebrajskiego, wierząc, że ten język jest używany w niebie”, ponieważ trochę zdemonizowałem ten alfabet we wcześniejszych wpisach a który jest rzeczywiście językiem światła, w którym dźwięk wymawianych liter daje taki sam ich kształt w spektrogramie.
    Biorąc pod uwagę budowę naszego serca, serca słońca czy wodoru (pewnie dlatego jest najlepszym paliwem) to mamy tu te 7 obrotów na zewnątrz i 5 obrotów wewnątrz. 7 obrotów na zewnątrz to osie symetrii czworościanu (tetra) a 5 obrotów wewnątrz odnosi się do osi obrotu dwunastościanu, gdzie jest to ostatecznie helisa naszego dna o kształcie tego dwunastościanu, który pod odpowiednim kątem w 2D daje widok dziesięcioboku,czyli ta droga dziewięciu jest z tym związana. W każdym razie serce splata dna 7 razy co tworzy ten toroidalny kształt, centrującą, grawitacyjną siłę, dlatego że kształt dna jest dwunastościenny.
    Spirala złotego podziału w tym torusie w zależności od punktu widzenia tworzy kolejne litery alfabetu hebrajskiego, które same w sobie są fraktalami, czyli można je powiększać w nieskończoność a i tak będzie widać to samo.
    Spowodowana przez geometrię dwunastościanu implozyjna siła powoduje promieniowanie, radiację w postaci aury, czyli rozpakowuje ładunek, dlatego też kolejne torusy się w sobie zagnieżdżają tworząc coraz większe pole tak jak na obrazkach związanych z torusem serca. Oczywiście do tego jest konieczne odczuwanie współczucia i zapewnienie sobie takiego środowiska jedzenia itd, które będzie to zjawisko potęgowało a nie dusiło 🙂
    O co chodzi z tym bezdusznym golemem to dopiero oparcie budowy dna o czworościan, sześcian w inżynierii genetycznej Jachwistów jest tego przyczyną , bo nie ma tej implozji. Dlatego też dwunastościenny kształt helisy związany jest z rozszerzeniem genetyki tetra/cube, (która stworzyła jedynie bezdusznego, bezpłodnego robotnika do wydobywania złota w dawnych czasach, czyli naszego bibilijnego Adama), na hipersześcian (dwunastościan) – alfabet Enochiański, Ophanim, który John Dee widział w kamieniu otrzymanym od anioła Uriela i który to kamień nadal znajduje się w brytyjskim muzeum. Gdy masz zdolności jasnowidzenia to podobno litery tego alfabetu tam zobaczysz. Litery tego alfabetu Ophanim, które zaaranżowane są w tablicy Nalvage (niestety nie wiem jeszcze co to dokładnie jest) czytane odpowiednio dają nam te imiona anielskie Zaphiel, Zadkiel, Cunael, Mikael, Gabriel, Haniel i Rafael jak widać jest ich siedmiu;) Są to świadome istoty, których imiona są symetrią mówiącą o tym jak zmienić się w świetlne ciała itd. więcej na http://www.goldenmean.info/ophanim.
    Także biorąc pod uwagę te dwa alfabety hebrajski i enochiański mamy dowód na to, że pochodzenie dna jest pozaziemskie i jest wynikiem inżynierii genetycznej. Zostało zaprojektowane w odpowiednim celu zarówno przez aniołów Ophanim czyli dna służące gwiazdom jak i przez upadłą liniię aniołów Seraphim dla własnych celów.
    Ta cała wojna o to jakim dna mają być zasiewane systemy gwiezdne, chrześcijańska wojna w niebie, wojna światła z ciemnością itd prawdopodobnie spowodowała oderwanie się naszego ramienia galaktyki od całej tej spirali ją tworzącej.
    Pozdrawiam

    Lubię

Skomentuj artykuł:

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s